متن کتاب

قيل: إنّ آل الحسين لمّا وصلوا إلى الكوفة، حبسهم ابن زياد و أرسل إلى يزيد بالخبر، فبينما هم في الحبس إذ سقط عليهم حِجْرٌ فيه كتاب مربوط و فيه: «إنّ البريد سار بأمركم إلى يزيد، فيصل يوم كذا و يعود يوم كذا، فإنْ سمعتم التكبير فأيقنوا بالقتل ، و إن لم تسمعوا تكبيراً فهو الأمان».

فلمّا كان قبل قدوم البريد بيومين أو ثلاثة إذا حجر قد أُلْقِيَ و فيه كتاب يقول فيه: «أوصوا و اعهدوا؛ فقد قارب وصول البريد». ثمّ جاء البريد بأمر يزيد بإرسالهم إليه.

ترجمه

گفته‌اند: چون خاندان امام حسین علیه‌السلام به کوفه رسیدند، ابن‌زیاد آنان را زندانی کرد و ماجرا را به یزید خبر داد. در همان حال که در زندان بودند، ناگاه سنگی بر آنان افتاد که نامه‌ای بسته‌شده در آن بود و نوشته بود: «پیک با خبر شما به‌سوی یزید روانه شد؛ فلان روز می‌رسد و فلان روز بازمی‌گردد. پس اگر صدای تکبیر شنیدید، به کشته‌شدن یقین کنید، و اگر تکبیری نشنیدید، نشانهٔ امان (امنیت) است».

چون یک یا دو روز پیش از رسیدن پیک بود، ناگاه سنگی افکنده شد که در آن نامه‌ای بود: «وصیت و عهد کنید؛ زیرا رسیدن پیک نزدیک شده است». سپس پیک با فرمان یزید مبنی بر فرستادن ایشان به نزد ابن‌زیاد رسید.

منبع

الکامل ابن اثیر (دار صادر)، ج۴، ص۸۴.