متن کتاب

در بحار و دیگر کتب اخبار مسطور است که: بعد از شهادت سیدالشهداء و نَهْب [=غارت] و آتش‌زدن خیمه‌ها، به فرمان پسر سعد، ذریۀ رسول صلی‌الله‌علیه‌وآله را به شترها سوار و به‌طرف کوفه رهسپار نمودند. سید سجاد علیه‌السلام را غل جامعه [=نوعی زنجیر که دست‌ها را به گردن بندد] بر گردن نهادند، و هر دو پای مبارکش را از زیر شکم شتر از هم آویختند تا مبادا از بالای شتر درافتد و بانوان خاندان طهارت را به این هیئت روان داشتند.

چون ابن زیاد از وصول اهل‌بیت پیغمبر صلی‌الله‌علیه‌وآله مستحضر گشت، با شِحْنۀ [=داروغۀ] شهر کوفه فرمان کرد که مردم شهر را آگاه نماید که در روز ورود اهل‌بیت هیچ‌کس را رخصت نباشد که با اسلحه از سرای بیرون شود، و گروهی انبوه از دلیران لشکر را بر شوارع و طُرُق بازداشت تا مبادا در هنگام عبور اهل‌بیت از شیعیان حیدر کرّار انگیزش فتنه بشود، و نیز بفرمود تا رؤس مطهر شهدا را بر سر نیزه‌ها نصب کرده، در پیش روی اهل‌بیت حرکت دهند.

مردم کوفه به دیدار اهل‌بیت از شهر بیرون شدند، و چون ایشان را نگران شدند، زار بگریستند. زین‌العابدین علیه‌السلام با صوتی ضعیف فرمود: «أَ تَنُوحُونَ وَ تَبْكُونَ لِأَجْلِنَا، فَمَنْ قَتَلَنَا؛ چون شما خود بر ما نوحه و زاری می‌کنید، پس ما را کدام کس بکشت»!

منبع

ناسخ التواریخ حضرت سجاد علیه‌السلام، ص۴۴۵. مضمون این جریان در کتاب کبریت احمر (چاپ اسلامیه)، ص۲۴۵ به نقل از روضة الاحباب آمده است.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.