متن کتاب

عَنْ أَبَانِ بْنِ تَغْلِبَ‌، قَالَ‌: سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ الله عَلَيْهِ السَّلاَمُ عَنِ الَّذِي يُقْتَلُ فِي سَبِيلِ الله: «أَ يُغَسَّلُ وَ يُكَفَّنُ وَ يُحَنَّطُ»؟ قَالَ‌: «يُدْفَنُ كَمَا هُوَ فِي ثِيَابِهِ‌، إِلَّا أَنْ يَكُونَ بِهِ رَمَقٌ ثُمَّ مَاتَ‌؛ فَإِنَّهُ يُغَسَّلُ وَ يُكَفَّنُ وَ يُحَنَّطُ، وَ يُصَلّىٰ عَلَيْهِ‌؛ إِنَّ رَسُولَ الله صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ صَلّىٰ عَلىٰ حَمْزَةَ‌، وَ كَفَّنَهُ‌؛ لِأَنَّهُ كَانَ قَدْ جُرِّدَ».

ترجمه

از ابان بن تغلب روایت شده: از امام صادق علیه‌السلام دربارۀ کسی که در راه خدا شهید می‌شود سؤال کردم که: «آیا غسل داده می‌شود، کفن می‌گردد و حنوط می‌شود»؟ امام علیه‌السلام فرمودند: «با همان لباس‌هایش (بدون غسل و کفن) دفن می‌شود؛ مگر اینکه درحالی‌که هنوز رمقی در بدن دارد (از میدان جنگ خارج شود) و سپس بمیرد که در این صورت غسل داده می‌شود، کفن می‌گردد، حنوط می‌شود و بر او نماز می‌خوانند. همانا رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله بر (پیکر) حمزه نماز خواندند و او را کفن کردند؛ زیرا لباس‌های او را (از تنش) بیرون آورده بودند (و برهنه شده بود)».

منبع

الکافی (دارالحدیث)، ج۵، ص۵۳۲، ح۴۶۱۳.