متن کتاب

قَالَ اَلرِّضَا عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌: «… كَانَ أَبِي عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ إِذَا دَخَلَ شَهْرُ اَلْمُحَرَّمِ‌ لاَ يُرَى ضَاحِكاً وَ كَانَتِ اَلْكِئَابَةُ تَغْلِبُ عَلَيْهِ حَتَّى يَمْضِيَ مِنْهُ عَشَرَةُ أَيَّامٍ، فَإِذَا كَانَ يَوْمُ اَلْعَاشِرِ كَانَ ذَلِكَ اَلْيَوْمُ يَوْمَ مُصِيبَتِهِ وَ حُزْنِهِ وَ بُكَائِهِ وَ يَقُولُ: «هُوَ اَلْيَوْمُ اَلَّذِي قُتِلَ فِيهِ اَلْحُسَيْنُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ»‌»!

ترجمه

امام رضا علیه‌السلام فرمودند: «… چون ماه محرم فرا می‌رسید، پدرم (امام کاظم) علیه‌السلام دیگر خندان دیده نمی‌شدند و اندوه و غم بر ایشان چیره می‌گشت تا آنکه ده روز از آن بگذرد، و چون روز دهم می‌شد، آن روز، روز مصیبت، اندوه و گریۀ ایشان بود و می‌فرمودند: «این همان روزی است که امام حسین علیه‌السلام در آن کشته شدند»»!

منبع

امالی شیخ صدوق به ترجمۀ کمره‌ای (نشر کتابچی)، ص۱۲۸، مجلس۲۷، حدیث۲.