متن کتاب

مِمَّا خَرَجَ مِنَ اَلنَّاحِيَةِ‌ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ إِلَى أَحَدِ اَلْأَبْوَابِ‌، قَالَ‌: تَقِفُ عَلَيْهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ تَقُولُ‌: «… فَلَمَّا رَأَيْنَ اَلنِّسَاءُ جَوَادَكَ مَخْزِيّاً، وَ نَظَرْنَ سَرْجَكَ عَلَيْهِ مَلْوِيّاً، بَرَزْنَ مِنَ اَلْخُدُورِ، نَاشِرَاتِ اَلشُّعُورِ عَلَى اَلْخُدُودِ، لاَطِمَاتِ اَلْوُجُوهِ‌، سَافِرَاتٍ، وَ بِالْعَوِيلِ دَاعِيَاتٍ‌، وَ بَعْدَ اَلْعِزِّ مُذَلَّلاَتٍ‌، وَ إِلَى مَصْرَعِكَ مُبَادِرَاتٍ…».

ترجمه

از جمله توقیعاتی که از سوی ناحیه مقدسه (امام‌زمان) علیه‌السلام برای یکی از نایبان صادر شد، این است که فرمودند: در برابر مزار امام حسین علیه‌السلام می‌ایستی و می‌گویی: «… پس آنگاه که زنان، اسب تو را خوار و سرشکسته دیدند، و زین تو را بر آن واژگون یافتند، از پسِ پرده‌ها بیرون آمدند، درحالی‌که موهای خود را پریشان کرده و بر گونه‌ها افشانده بودند، بر چهره‌های خود لطمه می‌زدند، نقاب از رخ افکنده بودند، به بانگ بلند شیون و زاری می‌کردند، و پس از آن همه عزت به خواری نشسته بودند، و به‌سوی مقتل تو شتابان می‌دویدند…».

منبع

المزار ابن مشهدی (نشر القیوم)، ص ۴۹۶ و ۵۰۴.