متن کتاب

از حضرت امام جعفر صادق علیه‌السلام مروی است که: «در روز قیامت شخصی را به عرصات محشر درآورند که نامه اعمال او از حسنات خالی باشد، لهذا راه دوزخ پیش گیرد. پس، از حضرت ربّ الارباب خطاب به او رسد که: «ای بنده من، صبر کن که تو را در نزد ما امانتی است». پس بفرماید که درّی را حاضر کنند که از شعاع آن تمام عرصات محشر روشن گردد. آن بنده بیچاره گوید: «من چنین درّی نداشتم و از آن خبر ندارم»! خطاب در رسد که: «این درّ، قطرۀ اشکی است که در مصیبت امام حسین علیه‌السلام از دیده باریده‌ای، ما آن قطره اشک را ضایع نگذاشته‌ایم، و در صدف مرحمت خود پرورش داده‌ایم و از برای تو ضبط کرده‌ایم تا امروز که روز درماندگی و حسرت تو است به کار تو آید، ما آن را خریداریم. آن را به نزد انبیاء بر تا قیمت کنند».

آن بنده درّ را به نزد آدم صفی‌الله برد و گوید: «ای پدر آدمیان، این درّ را قیمت کن». آدم گوید: «من قیمت آن را نمی‌دانم، به نزد نوح بر تا او قیمت کند».چون آن را به نزد نوح برد، نوح گوید: «من از قیمت آن وقوف ندارم، آن را به نزد ابراهیم بر تا او قیمت کند». چون به نزد ابراهیم آورد، گوید: «من قیمت آن را ندانم» و قیمت نمودن آن را به اسماعیل حواله کند.

و همچنین هر یک از پیغمبران قیمت آن را به دیگری حواله کند، تا آخر به نزد حضرت محمد مصطفی صلی الله علیه و آله فرستند. آن حضرت فرماید: «باید که این درّ را علی بن ابی طالب قیمت کند». چون آن را به نزد امیرالمؤمنین برد، بفرماید: «این درّ را فرزندم حسین خود قیمت کند».

چون بنده آن درّ را به خدمت حضرت امام حسین علیه‌السلام برد، آن حضرت مانند برادر مهربان آن بنده را در بر گیرد و او را نوازش نماید، پس گیسوان عنبرین خود را پریشان ساخته، در کف دست نهد و به پای عرش الهی آید و گوید: «خداوندا، قیمت آن درّ آن است که صاحبش را با پدر و مادر او به من بخشی و ایشان را با من همنشین کنی و در بهشت در جوار من جای دهی». خطاب عزّت در رسد که: «یا حسین، من این بنده را با پدر و مادرش به تو بخشیدم و او را در بهشت در جوار تو جای دادم و از رفیقان و مصاحبان تو گردانیدم. خوشا به حال گریه‌کنندگان بر حسین علیه‌السلام».

منبع

محرق القلوب، ص۴۰۹.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.