متن کتاب

عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ وَهْبٍ‌ قَالَ‌: اسْتَأْذَنْتُ عَلىٰ أَبِي عَبْدِ الله عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌، فَقِيلَ لِي: «ادْخُلْ»‌، فَدَخَلْتُ‌، فَوَجَدْتُهُ فِي مُصَلَّاهُ فِي بَيْتِهِ، فَجَلَسْتُ حَتّىٰ قَضىٰ صَلَاتَهُ‌، فَسَمِعْتُهُ وَ هُوَ يُنَاجِي رَبَّهُ‌،  وَ يَقُولُ‌ : «يَا مَنْ خَصَّنَا بِالْكَرَامَةِ‌، وَ خَصَّنَا بِالْوَصِيَّةِ‌، وَ وَعَدَنَا الشَّفَاعَةَ‌، وَ أَعْطَانَا عِلْمَ مَا مَضىٰ وَ مَا بَقِيَ‌، وَ جَعَلَ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِي إِلَيْنَا، اغْفِرْ لِي وَ لِإِخْوَانِي وَ لِزُوَّارِ قَبْرِ أَبِي عَبْدِ الله الْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ الَّذِينَ أَنْفَقُوا أَمْوَالَهُمْ‌، وَ أَشْخَصُوا أَبْدَانَهُمْ رَغْبَةً فِي بِرِّنَا، وَ رَجَاءً لِمَا عِنْدَكَ فِي صِلَتِنَا، وَ سُرُوراً أَدْخَلُوهُ عَلىٰ نَبِيِّكَ‌، صَلَوَاتُكَ عَلَيْهِ وَ آلِهِ‌، وَ إِجَابَةً مِنْهُمْ لِأَمْرِنَا، وَ غَيْظاً أَدْخَلُوهُ عَلىٰ عَدُوِّنَا، أَرَادُوا بذلك رِضَاكَ‌، فَكَافِهِمْ‌ عَنَّا بِالرِّضْوَانِ‌، وَ اكْلَأْهُمْ‌ بِاللَّيْلِ وَ النَّهَارِ، وَ اخْلُفْ عَلىٰ أَهَالِيهِمْ وَ أَوْلَادِهِمُ الَّذِينَ خُلِّفُوا بِأَحْسَنِ الْخَلَفِ‌، وَ اصْحَبْهُمْ‌، وَ اكْفِهِمْ شَرَّ كُلِّ جَبَّارٍ عَنِيدٍ، وَ كُلِّ ضَعِيفٍ مِنْ خَلْقِكَ أَوْ شَدِيدٍ، وَ شَرَّ شَيَاطِينِ الْإِنْسِ وَ الْجِنِّ‌، وَ أَعْطِهِمْ أَفْضَلَ مَا أَمَّلُوا مِنْكَ فِي غُرْبَتِهِمْ عَنْ أَوْطَانِهِمْ‌، وَ مَا آثَرُونَا بِهِ عَلىٰ أَبْنَائِهِمْ‌ وَ أَهَالِيهِمْ‌ وَ قَرَابَاتِهِمْ‌.

اللّٰهُمَّ إِنَّ أَعْدَاءَنَا عَابُوا عَلَيْهِمْ خُرُوجَهُمْ‌، فَلَمْ يَنْهَهُمْ ذٰلِكَ عَنِ‌ الشُّخُوصِ‌ إِلَيْنَا، وَ خِلَافاً مِنْهُمْ‌ عَلىٰ مَنْ خَالَفَنَا، فَارْحَمْ تِلْكَ الْوُجُوهَ الَّتِي قَدْ غَيَّرَتْهَا الشَّمْسُ، وَ ارْحَمْ تِلْكَ الْخُدُودَ الَّتِي تَقَلَّبَتْ عَلىٰ حُفْرَةِ‌ أَبِي عَبْدِ الله عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌، وَ ارْحَمْ‌ تِلْكَ الْأَعْيُنَ الَّتِي جَرَتْ دُمُوعُهَا رَحْمَةً لَنَا، وَ ارْحَمْ تِلْكَ الْقُلُوبَ الَّتِي جَزِعَتْ وَ احْتَرَقَتْ لَنَا، وَ ارْحَمِ‌ الصَّرْخَةَ الَّتِي كَانَتْ لَنَا، اللّٰهُمَّ إِنِّي أَسْتَوْدِعُكَ تِلْكَ الْأَنْفُسَ وَ تِلْكَ الْأَبْدَانَ حَتّىٰ نُوَافِيَهُمْ‌ عَلَى الْحَوْضِ يَوْمَ الْعَطَشِ‌».

فَمَا زَالَ وَ هُوَ سَاجِدٌ يَدْعُو بِهٰذَا الدُّعَاءِ‌. فَلَمَّا انْصَرَفَ‌، قُلْتُ‌: «جُعِلْتُ فِدَاكَ‌، لَوْ أَنَّ هٰذَا الَّذِي سَمِعْتُ مِنْكَ‌، كَانَ لِمَنْ لا يعرف الله، لَظَنَنْتُ أَنَّ النَّارَ لا تطعم مِنْهُ شَيْئاً! وَ الله لَقَدْ تَمَنَّيْتُ أَنْ‌ كُنْتُ زُرْتُهُ وَ لَمْ أَحُجَّ‌»!

فَقَالَ لِي: «مَا أَقْرَبَكَ مِنْهُ‌! فَمَا الَّذِي يَمْنَعُكَ مِنْ إِتْيَانِهِ»؟ ثُمَّ قَالَ‌: «يَا مُعَاوِيَةُ‌، لِمَ تَدَعُ ذٰلِكَ»؟ قُلْتُ‌: «جُعِلْتُ فِدَاكَ‌، لَمْ أَدْرِ أَنَّ الْأَمْرَ يَبْلُغُ هَذَا كُلَّهُ»‌! قَالَ‌: «يَا مُعَاوِيَةُ‌، مَنْ يَدْعُو لِزُوَّارِهِ فِي السَّمَاءِ أَكْثَرُ مِمَّنْ يَدْعُو لَهُمْ فِي الْأَرْضِ‌».

ترجمه

از معاویه بن وهب روایت شده است که گفت: از امام جعفر صادق علیه‌السلام اذن ورود خواستم، پس به من گفته شد: «وارد شو». پس وارد شدم و ایشان را در محل نمازشان در خانه‌شان یافتم. پس نشستم تا اینکه نمازشان را به پایان رساندند؛ پس شنیدم که ایشان با پروردگارشان مناجات می‌کردند و می‌فرمودند: «ای کسی که ما را به کرامت ویژه ساختی، و ما را به وصیت (امامت) اختصاص دادی، و به ما وعدۀ شفاعت دادی، و علم آنچه گذشته و آنچه باقی مانده را به ما عطا کردی، و دل‌های گروهی از مردم را چنان ساختی که به‌سوی ما پر بکشد؛ مرا و برادرانم را و زائران قبر امام حسین علیه‌السلام را بیامرز؛ همان کسانی که اموالشان را انفاق کردند و بدن‌هایشان را (به‌سوی ما) حرکت دادند، به‌خاطر اشتیاق در نیکی به ما، و به امید آنچه در پیوند با ما نزد توست، و برای شادمانی‌ای که بر پیامبرت صلی‌الله‌علیه‌وآله وارد کردند، و به جهت اجابت به فرمان ما، و برای خشمی که بر دشمنان ما وارد ساختند. آنان با این کار، خشنودی تو را اراده کردند؛ پس از جانب ما، آنان را به خشنودی خود (رضوان) پاداش ده، و آنان را در شب و روز نگاه‌دار، و برای خانواده‌ها و فرزندانشان که بر جای مانده‌اند، به بهترین صورت جانشین باش، و همراهشان باش، و آنان را از شر هر سرکشِ ستیزه‌جویی، و هر (دشمن) ناتوان یا توانایی از آفریدگانت، و از شر شیطان‌های انس و جن کفایت کن، و به آنان برترین چیزی را که در غربتشان از وطن‌هایشان از تو آرزو دارند، و (نیز پاداش) آنچه را که ما را به‌خاطر آن بر فرزندان و همسران و خویشاوندان خود ترجیح دادند، عطا فرما.

بار خدایا، همانا دشمنان ما بر آنان به‌خاطر خروجشان (به‌سوی زیارت) عیب گرفتند، اما این امر آنان را از حرکت به‌سوی ما بازنداشت، و این کار را برای مخالفت با کسانی که با ما مخالفت کردند، انجام دادند؛ پس رحم کن بر آن چهره‌هایی که آفتاب، رنگ آن‌ها را تغییر داده است، و رحم کن بر آن گونه‌هایی که بر مرقد امام حسین علیه‌السلام غلتیده‌اند، و رحم کن بر آن چشم‌هایی که اشک‌هایشان از باب ترحم و دلسوزی برای ما روان شده است، و رحم کن بر آن دل‌هایی که برای ما بی‌تابی کرده و سوخته‌اند، و رحم کن بر آن فریاد و ناله‌ای که برای ما بوده است. بار خدایا، من آن جان‌ها و آن بدن‌ها را به تو می‌سپارم تا اینکه در روز تشنگی (قیامت)، در کنار حوض (کوثر) با آنان دیدار کنیم».

پس ایشان پیوسته در حال سجده بودند و این دعا را می‌خواندند. پس چون نماز و دعایشان تمام شد، عرض کردم: «فدایت شوم، اگر این دعایی که از شما شنیدم، برای کسی بود که خدا را نمی‌شناسد (کافر بود)، گمان می‌کردم که آتش دوزخ هرگز چیزی از او را نمی‌سوزاند! به خدا سوگند، آرزو کردم که کاش او را زیارت کرده بودم و حج نمی‌گزاردم»!

پس ایشان به من فرمودند: «تو چقدر به او نزدیکی (فاصلۀ تو با حرم زیاد نیست)! پس چه چیزی تو را از آمدن به‌سوی او بازمی‌دارد»؟ سپس فرمودند: «ای معاویه، چرا آن را ترک می‌کنی»؟ عرض کردم: «فدایت شوم، نمی‌دانستم که پاداش و اهمیت این کار به این مرتبه می‌رسد»! فرمودند: «ای معاویه، کسانی که در آسمان برای زائران او دعا می‌کنند، بیشترند از کسانی که در زمین برایشان دعا می‌کنند».

منبع

الکافی (دارالحدیث)، ج۹، ص۳۳۰، ح۸۱۷۶.