متن کتاب

يستحبّ‌ أن يجعل معه [أي مع الميّت] شيئاً من تربة الحسين عليه السلام طلباً للبركة، و الاحتراز من العذاب، و الستر من العقاب؛ فقد روي أنّ‌ امرأة كانت تزني و تضع أولادها، فتحرقهم بالنار خوفاً من أهلها، و لم يعلم به غير أمّها، فلمّا ماتت دفنت، فانكشف التراب عنها و لم تقبلها الأرض، فنقلت عن ذلك الموضع إلى غيره فجرى لها ذلك، فجاء أهلها إلى الصادق عليه السلام و حكوا له القصّة، فقال لأمّها: «ما كانت تصنع هذه في حياتها من المعاصي»؟ فأخبرته بباطن أمرها، فقال عليه السلام: «إنّ‌ الأرض لا تقبل هذه؛ لأنّها كانت تعذّب خلق اللّٰه بعذاب اللّٰه، اجعلوا في قبرها شيئاً من تربة الحسين عليه السلام». ففعل ذلك فسترها اللّٰه تعالى.

ترجمه

مستحب است همراه میّت، مقداری از تربت امام حسین علیه‌السلام قرار داده شود؛ به امید برکت، درامان‌ماندن از عذاب و محفوظ‌بودن از عقاب؛ زیرا روایت شده است که زنی مرتکب زنا می‌شد و فرزندان خود را به دنیا می‌آورد و از ترس خانواده‌اش آنان را در آتش می‌سوزاند و جز مادرش کسی از این کار آگاه نبود.

هنگامی که آن زن از دنیا رفت و او را به خاک سپردند، خاکِ قبر او را نپذیرفت و جسدش آشکار شد (از قبر بیرون افتاد). او را به جای دیگری منتقل کردند، اما همان اتفاق دوباره رخ داد. خانواده‌اش نزد امام صادق علیه‌السلام آمدند و ماجرا را برای آن حضرت بازگو کردند.

امام علیه‌السلام به مادر آن زن فرمود: «این زن در دوران زندگی خود چه گناهانی انجام می‌داد»؟ مادر، حقیقت کار او را بازگو کرد. امام علیه‌السلام فرمود: «زمین این زن را نمی‌پذیرد؛ زیرا او بندگان خدا را با عذاب الهی عذاب می‌کرد. مقداری از تربت حسین علیه‌السلام را در قبر او قرار دهید». آنان چنین کردند و خداوند متعال او را پوشاند.

منبع

منتهی المطلب علامه حلی (آستان قدس رضوی)، ج۷، ص۳۸۶.