متن کتاب

عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ‌ قَالَ‌: سَأَلْتُ اَلصَّادِقَ جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ عَنْ خَاتَمِ اَلْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ إِلَى مَنْ صَارَ وَ ذَكَرْتُ لَهُ أَنِّي سَمِعْتُ أَنَّهُ أُخِذَ مِنْ إِصْبَعِهِ فِيمَا أُخِذَ قَالَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ: «لَيْسَ كَمَا قَالُوا، إِنَّ اَلْحُسَيْنَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ أَوْصَى إِلَى اِبْنِهِ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا السَّلاَمُ‌ وَ جَعَلَ خَاتَمَهُ فِي إِصْبَعِهِ وَ فَوَّضَ إِلَيْهِ أَمْرَهُ كَمَا فَعَلَهُ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ بِأَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ وَ فَعَلَهُ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ بِالْحَسَنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ وَ فَعَلَهُ اَلْحَسَنُ بِالْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ‌، ثُمَّ صَارَ ذَلِكَ اَلْخَاتَمُ إِلَى أَبِي عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ بَعْدَ أَبِيهِ،‌ وَ مِنْهُ صَارَ إِلَيَّ، فَهُوَ عِنْدِي وَ إِنِّي أَلْبَسُهُ كُلَّ جُمُعَةٍ‌ وَ أُصَلِّي فِيهِ».

قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ مُسْلِمٍ:‌ فَدَخَلْتُ إِلَيْهِ يَوْمَ اَلْجُمُعَةِ‌ وَ هُوَ يُصَلِّي فَلَمَّا فَرَغَ مِنَ اَلصَّلاَةِ مَدَّ إِلَيَّ يَدَهُ فَرَأَيْتُ فِي إِصْبَعِهِ خَاتَماً نَقْشُهُ: «لاَ إِلَهَ إِلاَّ اَللَّهُ عُدَّةٌ لِلِقَاءِ اَللَّهِ» فَقَالَ: «هَذَا خَاتَمُ جَدِّي أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ اَلْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌».

ترجمه

از محمد بن مسلم روایت شده است که گفت: از امام صادق علیه‌السلام دربارۀ انگشتر امام حسین علیه‌السلام پرسیدم که پس از ایشان به چه کسی رسید. همچنین به حضرت عرض کردم که شنیده‌ام آن انگشتر، در میان چیزهایی که از امام حسین علیه‌السلام غارت شد، از انگشت ایشان بیرون آورده شد.

امام علیه‌السلام فرمودند: «آن‌گونه که گفته‌اند، نیست. امام حسین علیه‌السلام به فرزندش، علی بن الحسین علیهماالسلام وصیت کرد و انگشتر خود را در انگشت او نهاد و امر امامت را به او سپرد؛ همان‌گونه که رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله با امیرالمؤمنین علیه‌السلام چنین کرد، و امیرالمؤمنین علیه‌السلام نیز با امام حسن علیه‌السلام، و امام حسن علیه‌السلام نیز با امام حسین علیه‌السلام چنین رفتار کرد. سپس آن انگشتر به پدرم (امام باقر) علیه‌السلام رسید و از ایشان به من منتقل شد. اکنون این انگشتر نزد من است و من هر جمعه آن را به دست می‌کنم و با آن نماز می‌خوانم».

محمد بن مسلم می‌گوید: روز جمعه بر امام صادق علیه‌السلام وارد شدم، درحالی‌که مشغول نماز بودند. هنگامی که نماز را به پایان رساندند، دست خود را به‌سوی من دراز کردند. دیدم در انگشت ایشان انگشتری است که بر نگین آن نوشته شده بود: «لا إله إلا الله، عُدَّةٌ للقاءِ الله؛ خدایی جز خدا نیست؛ (این ذکر یا این اعتقاد) توشه‌ای برای دیدار خداست». سپس فرمودند: «این، انگشتر جدّم حسین بن علی علیه‌السلام است».

منبع

امالی شیخ صدوق به ترجمۀ کمره‌ای (نشر کتابچی)، ص۱۴۴، مجلس۲۹، حدیث۱۳.

باتوجه‌به اینکه در منابع دیگر به غارت‌شدن انگشتر امام حسین علیه‌السلام اشاره شده، مراد حدیث بالا انگشتری است که جز ودایع امامت بود. یک سری از اشیا و وسایل از امامی به امام دیگر می‌رسد و جز ارث آن امام هم حساب نمی‌شود (درنتیجه به سایر فرزندان و ورثۀ آن امام نمی‌رسد) و حکمت خدای متعال هم بر آن است که دست دیگران به آن نرسد؛ انگشتر فوق هم یکی از این موارد است. پس ظاهراً اگر انگشتری از دست امام حسین علیه‌السلام غارت شده باشد، غیر از انگشتر ودیعۀ امامت بوده است. لعنة الله علی الظالمین.