متن کتاب

رَوَى أَبُو مِخْنَفٍ‌ عَنِ اَلشَّعْبِيِّ‌: أَنَّهُ صُلِبَ رَأْسُ اَلْحُسَيْنِ‌ بِالصَّيَارِفِ فِي اَلْكُوفَةِ‌ فَتَنَحْنَحَ اَلرَّأْسُ وَ قَرَأَ سُورَةَ اَلْكَهْفِ‌ إِلَى قَوْلِهِ: «إِنَّهُمْ فِتْيَةٌ آمَنُوا بِرَبِّهِمْ وَ زِدْنَاهُمْ هُدًى» [الكهف: ۱۳] فَلَمْ يَزِدْهُمُ ذَلِكَ إِلاَّ ضَلاَلاً.

ترجمه

ابومخنف از شعبی روایت کرده است: هنگامی که سر مبارک امام حسین علیه‌السلام در محلۀ صراف‌های کوفه آویخته شد، آن سر شریف گلویی صاف کرد و سورۀ کهف را قرائت نمود تا به این سخن الهی رسید: «آنان جوانانی بودند که به پروردگارشان ایمان آوردند و ما بر هدایتشان افزودیم» [کهف: ۱۳]؛ و این اتفاق جز گمراهی بر آنان نیفزود.

منبع

مناقب ابن شهرآشوب (نشر علامه)، ج۴، ص۶۱.