متن کتاب

مرحوم صدر قزوینی در حدائق الانس می‏فرماید: آنچه از عبائر کتب استفاده می‌‏گردد آن است که امام عالم امکان حضرت حسین بن علی علیهماالسلام در جنگ و جهاد روز عاشوراء مادامی که سوار و مشغول کارزار بود، یک ضربت از شمشیر بر بدن حضرت نرسید؛ اما زخم تیر و نیزه و سنگ‌وکلوخ و عمود بسیار رسیده بود، به حدّی که مانند خارپشت از کثرت تیر پر آورده بود.

و نَشِبتْ في ثقبات درعه سهامٌ كثيرة؛ تیرها بر حلقه‌‌های زرۀ حضرت فرورفته بود که جای درستی در بدن نداشت. اما زخم شمشیر بر بدنش نرسیده بود؛ زیرا احدی جرئت نمی‏‌کرد پیش بیاید و ضربتی از شمشیر بر آن جناب بزند.

و السّهام يأخذه من كلّ ناحية و هو عليه السّلام يتّقيها بصدره و نحره و يقول: «يا أمّة السّوء بئس ما خلّفتم محمّداً في عترته»؛ یعنی تیرها از هر طرف مثل باران بر حضرت می‏ریخت و آن سرور تیرها را به سینه و صورت و گلوی خود می‏‌خرید و می‏‌فرمود: «بد امّتی بودید، با عترت پیغمبر خود بد سلوک کردید»!

هرچه آن جناب نصیحت می‌‏نمود فائده‏ای نمی‌‏بخشید، بلکه آن به آن بی‌‏شرمی و بی‏‌حیائی آن‌ها افزون م‌ی‏گشت و حضرت هم تا قوّت و قدرت داشت در امر جهاد سستی ننمود، بلکه فلم يزل يقاتل حتّی أصابته جراحات عظيمة قد ضعف عن القتال؛ متصل در جنگ و جدال و قتل و قتال بود تا از کثرت جراحت و رفتن خون از بدن مبارکش ضعف در حالت، و فتور در طاقت آن بزرگوار افتاد.

و در این حال ضعف، مالک بن النسیر الکندی ملعون چون حال فتور و سستی را در حضرت مشاهده کرد، جرئت نمود جلو آمد، ولی خائف بود از اینکه مبادا آن جناب تظاهر به سستی می‏‌کند تا لشگر جلو آیند و سپس حضرت به ایشان حمله کند؛ لذا برای امتحان و آزمایش اوّل به حضرت دشنام داد. وقتی دید آن جناب حال جواب‌دادن را ندارد یقین کرد که قوه و توان جنگیدن در آن حضرت کاسته شده. ازاین‌رو دلش قوی شد، دست برد شمشیر زهرآلود از غلاف کشید و چنان بر فرق همایون حضرت نواخت که فرق حضرت را با عمامه دونیم ساخت. عمامه از سر آقا افتاد و شب‏‌کلاه پاره شد و از مغز سر تا به ابرو شکافته گردید. اقتربت السّاعة و انشقّ القمر. حضرت فرمود: «الهی، با این دست نخوری و نیاشامی»!

منبع

مقتل از مدینه تا مدینه ذهنی تهرانی (نشر پیام حق)، ص۷۰۹.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.