متن کتاب

قِيلَ‌: إِنَّهُ [أي الإمام السجّاد عليه السلام] بَكَى حَتَّى خِيفَ عَلَى عَيْنَيْهِ‌.

وَ كَانَ إِذَا أَخَذَ إِنَاءً يَشْرَبُ مَاءً بَكَى حَتَّى يَمْلَأَهَا دَمْعاً فَقِيلَ لَهُ فِي ذَلِكَ فَقَالَ: «وَ كَيْفَ لاَ أَبْكِي وَ قَدْ مُنِعَ أَبِي مِنَ اَلْمَاءِ اَلَّذِي كَانَ مُطْلَقاً لِلسِّبَاعِ وَ اَلْوُحُوشِ»!

وَ قِيلَ لَهُ: «إِنَّكَ لَتَبْكِي دَهْرَكَ فَلَوْ قَتَلْتَ نَفْسَكَ لَمَا زِدْتَ عَلَى هَذَا»! فَقَالَ: «نَفْسِي قَتَلْتُهَا وَ عَلَيْهَا أَبْكِي»!

ترجمه

گفته شده است: امام سجاد علیه‌السلام آن‌قدر گریست که بیم آن می‌رفت چشمانش آسیب ببیند.

هرگاه ظرفی برمی‌داشت تا آب بنوشد، آن‌قدر می‌گریست که ظرف را از اشک پر می‌کرد. دربارهٔ (علت) این کار از امام پرسیده شده، فرمود: «چگونه نگریم درحالی‌که پدرم از آبی منع شد که برای درندگان و وحوش آزاد بود»!

به امام گفته شد: «تو تمام عمرت گریه می‌کنی و اگر خودت را هم بکشی، بیش از این نمی‌توانی گریه کنی»! فرمود: «من جانِ خود را کشته‌ام و بر آن می‌گریم»!

منبع

مناقب ابن شهرآشوب (نشر علامه)، ج۴، ص۱۶۶.