متن کتاب

و لمّا صار عبد اللّه بن عليّ إلى نهر أبي فطرس أمر فنودي في بني أمية بالأمان فاجتمعوا إليه فعجلتْ الخراسانية إليهم بالعَمَد¹ فقتلوهم، و قتل عبد اللّه جماعة منهم و من أشياعهم، و أمر بنبش قبر معاوية فما وجد من معاوية إلاّ خطّ، و نبش قبر يزيد بن معاوية فوجد من يزيد سُلاميّات² رِجْلِه و وجد من عبد الملك بن مروان بعض شؤون رأسه … و جُمِع ما وجد في القبور فأُحْرِق.

ترجمه

وقتی عبدالله بن علی عبّاسی³ به رود ابو فُطرُس⁴ رسید، دستور داد که برای بنی‌امیه اعلام امان کنند. آنان همه در اطراف او گرد آمدند و سپاه خراسانی (حامی بنی‌عباس)، با گُرز به آنان یورش آورد و آن‌ها را کشت. عبدالله (هم) جمعیتی از آنان و پیروانشان را به قتل رساند و دستور داد قبر معاویه را شکافتند و چیزی از معاویه جز استخوانْ باریکه‌ای نمانده بود. قبر یزید بن معاویه را هم شکافتند و جز استخوان‌های بند مفاصل پای او را پیدا نکردند. از عبدالملک بن مروان نیز قطعه‌هایی از سرش پیدا شد… و هر چه از گورها گرد آورده بودند، آتش زدند.

منبع

جمل من انساب الاشراف (دارالفکر)، ج۴، ص۱۴۴. ترجمه از کتاب دانشنامه امام حسین علیه‌السلام آیت‌الله ری‌شهری.

1. جمع عمود. ↩︎
2. السُّلامیاتُ: هي التي بين كلّ مفصلين من أصابع الإنسان: هر استخوان ريز و تو خالى مانند استخوان بندهاى انگشتان. ↩︎
3. عبدالله بن علی بن عبدالله بن عبّاس بن عبدالمطلب، عموی سفّاح و منصور عبّاسی بود که از سوی سفّاح به جنگ با مروان بن محمّد (آخرین خلیفۀ اُموی) گسیل شد و به‌سوی مروان رفت تا او را کشت و بر منطقه شامات، سیطره یافت و تا پایان خلافت سفّاح، فرمانروای آنجا بود. وقتی منصور به حکمرانی رسید، او با منصور به مخالفت برخاست و مردم را به‌سوی خویش، دعوت نمود. منصور، او را زندانی کرد و در زندان بغداد ماند تا سقف زندان بر سرش خراب شد و در سال ۴۷ ق کشته شد. ↩︎
4. جایی است در نزدیکی رمله در فلسطین. ↩︎