متن کتاب

چون سر آن سرور [امام حسین علیه‌السلام] را باز به نزد ابن زیاد بردند، در روی و موی او می‌نگریست. ناگاه لرزه بر دست‌های مشوّش اوفتاد. آن سر مکرّم را بر روی زانوی خود نهاد و قطره‌ای خون از گلوی آن سرور چکیده، از جامه‌های ملعون درگذشت و رانش را سوراخ کرده؛ چنانچه ناسور گشته، متعفّن شد. هر چند جرّاحان سعی نمودند، معالجۀ آن علّت نشد. لاجرم پیوسته ابن زیاد مشک با خود نگاه می‌داشت تا بوی بد ظاهر نشود.

منبع

الفتوح ترجمه مستوفی هروی (سازمان انتشارات و آموزش انقلاب اسلامی)، ص۹۱۴.