متن کتاب

نقل است که: در بغداد مردی بود فاسق و فاجر و خمّار که مدت عمر خود را در اعمال قبیحه صرف کرده بود و مال بسیار داشت. چون اجلش در رسید، وصیت کرد که: «چون مرا فوت دریابد، بعد از تجهیز و تکفین مرا در نجف اشرف دفن کنید، شاید از برکت حضرت علی علیه‌السلام خداوند عالم گناهان گذشتۀ مرا به آن حضرت ببخشد». این بگفت و جان به حق تسلیم کرد.

خویش و اقوام او به وصیت او عمل نموده، بعد از تجهیز، نعش او را برداشته متوجه نجف الاشرف شدند. خدام روضۀ شاه ولایت در آن شب حضرت علی را در خواب دیدند که آن حضرت بر سر صندوق حاضر شده و جمیع خادمان آستان ملایک پاسبان را طلبیده فرمود: «فردا صبح مردی فاسق را به این جانب خواهند آورد، باید مانع شوید و نگذارید که او را در نجف دفن کنند که گناهان او از عدد ریگ صحراها و برگ درختان و قطرات باران بیشتر است». این بفرمود و غایب شد.

چون صبح شد، جمیع ملازمان آستان بر سر قبر امیرالمؤمنین حاضر شدند و خواب خود را به یکدیگر بیان کردند، همه این خواب را دیده بودند. پس برخاستند و چوب‌ها و سنگ‌ها به دست گرفته بیرون درِ دروازه جمع شده، همگی به انتظار نشسته و تا دیرگاهی نشستند کسی پیدا نشد، برگشتند و متفکر بودند که آیا این واقعۀ ما به عمل نیامد!

قضا را آن جماعتی که تابوت همراهشان بود در آن شب راه گم کرده به بیابان کربلای معلا افتادند. چون روز شد، از آنجا راه نجف اشرف را پیش گرفته روانه شدند. چون شب دیگر شد، باز حضرت شاه ولایت را در خواب دیدند که باز خدّام را طلبیده فرمودند: «چون صبح شود، همه بیرون روید و آن تابوتی که شبِ پیش شما را به ممانعت او امر کرده بودم، به اعزاز و اکرام هرچه تمام‌تر بیاورید و ساعتی در روضۀ من بگذارید، بعد از آن او را در بهترین جایی دفن کنید».

ایشان از استماع این سخن که منافی یکدیگر بود بسیار تعجب کرده به خدمت شاه ولایت عرض کردند که: «ای پادشاهِ دین و دنیا، دیشب ما را منع فرمودی و امشب به خلاف آن در کمال شفقت و مهربانی امر فرمودید، در این چه سرّیست»؟

شاه ولایت فرمود که: «شب گذشته آن جماعت راه را گم کرده به دشت کربلا افتادند، بادْ خاک کربلا را در تابوت آن مرد افشاند، از برکت خاک کربلا و از برای خاطر فرزندم حسین، خداوند از جمیع تقصیرات او درگذشت و بر او رحمت کرد».

پس خادمان جمله بیدار شدند و از شهر بیرون رفتند، بعد از ساعتی تابوت آن مرد را آوردند، پس به تعظیم تمام آن را به روضه مقدسه امیرالمؤمنین حاضر کردند و صورت واقعه را علی ما وقع بر آن جماعت نقل نمودند.

منبع

تحفة المجالس، معجزات امام حسین علیه‌السلام، مطلب سوم.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.