نقل اول

بنابر روایت تبرمذاب که از واقدی است: ابن زیاد بیدادگر، حَجّام [=حجامت‌کنندۀ] ابتر را امر کرد که گوشت‌های زیادتیِ گردن مبارک [امام حسین علیه‌السلام] را که به‌تعجیل بد بریده بودند، بار دیگر بُرید و به قول خود اصلاح نمود، و مغز سر مبارک را بیرون آورد و در میان سر مشک ریخت.

پس عمرو بن حریث آن گوشت‌های زیادتی و مغز سر را از ابن‌زیاد مطالبه کرد و گفت که: «تو نفس خود را شفا دادی، این‌ها را به من ببخش تا دفن نمایم». پس آن ملعون اجابت کرد و عمرو بن حریث آن‌ها را غسل داد و کفن کرد و در نزد قبر امیرالمؤمنین یا نزدیک قبر آن حضرت دفن کرد.

نقل دوم

بنابر روایت تبرمذاب عبدالله بن عمرو ورّاق در کتاب مقتل خود نوشته که: چون سر انور را در پیش ابن‌زیاد زنازاده گذاشتند، حجّامی را امر کرد که گوشت‌های زیاده کردۀ آن جناب را بریدند و مغز سر مبارک را بیرون کردند.

پس عمرو بن حریث مخزومی برخواست و به ابن زیاد ملعون گفت که: «ای امیر، تو به حاجت خود رسیدی، این گوشت‌ها و مغز سر را به من ببخش». آن حرام‌زاده گفت که: «می‌خواهی چه کار کنی»؟ گفت: «می‌خواهم دفن کنم». گفت: «بگیر آن‌ها را».

پس عمرو آن‌ها را گرفت و جمع کرد و در پارچۀ خزّی گذاشت و به خانۀ خود برد و آن را غسل داد و بوی خوش بر آن ریخت و کفن کرد و در خانۀ خود دفن کرد.

و بنابر مقتل ابی‌مخنف آن مردی که به امر ابن‌زیاد گوشت‌های زیادتی را برید و مغز سر را بیرون آورد، عمر بن الحارث لعنه الله بود. پس دست‌های آن ملعون در همان ساعت خشک شدند و گفته می‌شود که آکله در آن افتاد تا آن را اکل کرد [آکله: بیماری خوره] و ابن‌زیاد امر که آن سر را پر از مشک و کافور و عنبر کردند.

منبع

نسخۀ خطی کتاب اکلیل المصائب، ص۳۲۳ و ۵۷۱.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.