نقل اول

و در حیا و ادبش [حضرت عباس علیه‌السلام] همین دلیل کافی است که هرگز برادر را «برادر» خطاب نکرد، بلکه او را «مولی» و «سیّد» می‌خواند. بلی، چون در خاک افتاد، «یا أَخا، أَدْرِکْ أَخَاکَ؛ [ای برادر، بردارت را دریاب]» عرض کرد؛ یعنی اکنون رعایت حق برادری نمودم و به برادربودن، مَر تو را خاطرجمع گشتم.

منبع

کتاب تذکرة الشهداء، ج۱، ص۵۷۲.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.

نقل دوم

ما كان يجلس [العبّاس عليه السّلام] بين يدي الحسين عليه السّلام إلاّ بإذنه، كان له كالعبد الذّليل بين يدي المولى الجليل، ممتثلاً لأوامره و نواهيه، مطيعاً له، و كان له كما كان أبوه لرسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم.

و من تأدّبه لم يكن يخاطب الحسين عليه السّلام إلاّ و يقول له: «يا سيّدي»، «يا أبا عبد اللّه» «يا بن رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم»، و ما كان يخاطبه بالأخوّة، قيل: مدّة عمره، إلاّ مرّة واحدة خاطب الحسين عليه السّلام بالأخوّة و هي السّاعة الّتي ضربوه بعمود إلى آخره.

ترجمه

 گفته شده است: حضرت عباس علیه‌السلام جز با اجازۀ امام حسین علیه‌السلام در محضر ایشان نمی‌نشست. او در برابر امام حسین علیه‌السلام مانند بنده‌ای ذلیل در برابر مولای جلیل بود، درحالی‌که اوامر و نواهی امام را اجرا می‌کرد و مطیع ایشان بود؛ و جایگاه او برای امام حسین علیه‌السلام مانند جایگاه پدرش (حضرت علی علیه‌السلام) برای رسول خدا صلی الله علیه و آله بود.

و از جمله ادب او این بود که هرگز با امام حسین علیه‌السلام سخن نمی‌گفت مگر اینکه به ایشان می‌فرمود: «ای آقای من»، «ای اباعبدالله»، «ای فرزند رسول خدا صلی الله علیه و آله»، و هرگز او را با عنوان برادر خطاب نمی‌کرد. گفته شده است: در تمام طول عمرش، جز یک بار، امام حسین علیه‌السلام را با عنوان برادر خطاب نکرد و آن لحظه‌ای بود که ضربه‌ای با عمود (آهنین) به ایشان زدند.

منبع

معالی السبطین علیهماالسلام، ج۱، ص۴۴۳.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.