متن کتاب

و [عمر سعد] چون بترسید که مبادا جمعی از لشکر از حرب فرزند فاطمه اندیشه نمایند و از جدش شرمی کنند، تدبیری کرد و آن احکام جبت و طاغوت که در باب وجوب قتل آن زبدۀ ناسوت، از اشقیای مفتیان و دنیاخواهانِ قاضیان کوفه، مانند شریح قاضی و اشباهش صادر نموده‌اند، با این مضمون که: «چون حسین بن علی بر امام‌زمان یزید بن معاویه خروج کرده، دفعش بر همۀ مسلمانان واجب و جهادش بر همۀ مردم لازم است» بر آن لشکر بخواندند، و جمعی از این مفتیان بی‌ایمان، بلکه به روایتی چهارصد نفر از ایشان نیز حاضر جنگ بودند و مردم را بر قتل سبط پیغمبر تحریض می‌نمودند.

از آن جمله ظفر بن ملجم بود، چه او با آنکه دعوی دوستی با آن حضرت می‌کرد در میان لشکر عمر فریاد می‌کرد که: «بکشید این خارجی را» و مع‌ذلک او خود نه شمشیر زد و نه نیزه به کار برد.

و مرویست که آن مفتیان هیچ‌کدام شمشیر و نیزه به کار نبردند، بلکه عصاها به‌جانب آن مظلوم انداختند. پس چون آن لشکر شقاوت اثر به این تسویلات شیطانیه در دام ضلالت افتاد، عمر سعد از روی تدلیس بانگ بر آن لشکر ابلیس زد که: «ای لشکر خدا، مهیای جنگ شوید و در کار کارزار استوار باشید و بشارت باد شما را به بهشت»!

منبع

کتاب تذکرة الشهداء، ج۲، ص۱۲.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.