متن کتاب

در اخبار آمده که چون امام حسین (ع) از مدینۀ منوره بیرون آمد، عزیمت کوفه نمود، او را دختری بود هفت‌ساله و به‌جهت رنجوری که او را عارض شده بود، نتوانست که با خود همراه برد، در خانۀ ام‌المؤمنین امّ‌سلمه رضی الله عنها بگذاشت و آن دختر در آن خانه می‌بود و دائم تفحص حال پدر می‌نمود، تا در آن ساعت که امام را شهید کردند، کلاغی بیامد و پر و بال خود را در خون حسین علیه‌السلام مالیده، پروازکنان می‌رفت تا به مدینه رسید و بر دیوار امّ‌سلمه نشست.

قضا را دختر حسین (ع) از خانه به باغچه درآمد و نظرش بر آن کلاغ خون‌آلود افتاد. دست کرد و مقنعۀ عصمت از فرق مبارک درکشید و فریاد برآورد که: «وا ابتاه، وا حسیناه، وا معیناه»! مخدّرات حجرات رسالت همه جمع شدند و گفتند: «ای دختر، ترا چه افتاد و سبب این خروش و افغان چیست»؟

دختر حسین علیه‌السلام اشارت بر آن دیوار کرد و گفت: «بدین کلاغ خون‌آلود نگرید که صاحب خبر کشتی نوح بود، اینجا نیز خبر کشتی اهل‌بیت آورده و چنان می‌نماید که سفینۀ «مَثَلُ أهْلُ بَيتِي كَمَثَلِ سَفِينةِ نوحٍ؛ [مثال اهل‌بیت من مانند کشتی نوح است]» امروز در غرقاب خون فرورفته است»! فریاد از عورات اهل‌بیت برآمد.

چون خبر به امّ‌سلمه رسید برخاست و نزدیک دختر حسین علیه‌السلام آمده او را تسلی می‌داد و می‌گفت: «ای دختر، این واقعه را که تو می‌گویی نشانه‌ای هست، قدری خاک کربلا پیش من است و در شیشه‌ای مضبوط ساخته‌ام و جدّ بزرگوارت – صلوات الله و سلامه علیه – فرمود که: «هرگاه خون فرزندم حسین (ع) بر این خاک ریزد، این خاک که تو داری به رنگ خون گردد»». [در اینجا مصنّف چند خطی در مورد نشان‌دادن این خاک کربلا صحبت می‌کند]

… راوی سخن اول گوید که: چون دختر حسین (ع) اضطراب می‌کرد، امّ‌سلمه آن شیشه را بیرون آورد و آن خاک را که خون گشته بود مشاهده کردند، خروشِ اهل‌بیت برآمد. دختر حسین می‌گفت: «یا ابتاه، مرا غریب و تنها بگذاشتی و به دستِ مفارقت، رایت مصیبت برافراشتی»!

منبع

روضة الشهدا، ص۱۱۵ – ۱۱۷.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.