متن کتاب

در کتاب مجالس المتقین روایت شده است: روزی رسول خدا صلی الله علیه و آله از مسجد بیرون آمدند، آن وقت حسنین علیهماالسلام در خدمت آن جناب بودند که ناگاه باد عظیمی وزیدن گرفت و غبار شدیدی پیدا گردید و گردِ غبار بر گیسوان حسنین علیهماالسلام نشست. همین‌که نظر رسول خدا صلی الله علیه و آله به گرد غبار گیسوان دو نور دیدۀ خود افتاد، بسیار ملول و غمگین شدند، به حجرۀ جناب فاطمه علیهاالسلام تشریف آوردند و فرمود: «یا فاطمه، آب بیاور تا گیسوان حسنین را غبارآلود نمی‌توانم دید».

پس حضرت فاطمۀ زهرا علیهاالسلام آب و طشتی حاضر نمود که ناگاه جبرئیل از جانب ربّ جلیل نازل شد و عرض کرد: «یا رسول‌الله، حق تعالی سلام می‌رساند و می‌فرماید: «چنان‌که تو نمی‌توانی گیسوان حسنین را غبارآلوده ببینی و من نیز نمی‌توانم مشاهده نمایم و سزاوار نیست که گیسوان ایشان را به آب دنیا شسته گردد»». پس جبرئیل عرض کرد: «یا رسول‌الله، من از جانب خداوند اعلی [مأمورم] که به‌جهت شستن گیسوان حسنین، از آب سلسبیل بیاورم». فرمود: «به آنچه مأموری عمل نما».

آنگاه جبرئیل عروج نمود و همان ساعت نزول کرد و با خود طشت و ابریقی آورد که از آب سلسبیل پر بود. پس رسول خدا صلی الله علیه و آله اول جناب امام حسن علیه‌السلام را به نزد خود طلبید و عمامه را از سر برداشت و گیسوان او را دو نصف نمود و نصفی را به فاطمه علیهاالسلام داد و نصفی را به دست مبارک خود گرفت. پس جبرئیل از آب ابریق می‌ریخت و آن جناب با حضرت فاطمه علیهاالسلام می‌شستند تا اینکه فارغ شد.

بعد از آن رو نمود به حضرت امام حسین علیه‌السلام فرمود: «إلَیَّ إلَیَّ یا بُنَیَّ؛ [ای فرزندم، به‌سمت من بیا]». چون آن جناب به خدمت آن حضرت آمد، عمامه او را از سر او برداشت و گیسوان او را گشود و مجموع او را به دست مبارک خود گرفت و فرمود: «یا أخی جبرئیل، آب بریز». پس جبرئیل آب سلسبیل می‌ریخت و آن حضرت دست می‌مالید و غبار را از گیسوان آن مظلوم می‌شست و در آن اثنا نظرِ رسول خدا صلی الله علیه و اله به جبرئیل افتاد، دید که نظر به گیسوان حسین علیه‌السلام می‌نماید و بی‌اختیار اشک به رخسارش جاریست. پرسید: «یا أخی، سبب چیست در شستن گیسوان حسن علیه‌السلام مسرور بودی و در شستن گیسوان حسین علیه‌السلام محزون و گریانی»؟ عرض کرد: «یا رسول‌الله، سبب گریستن من آنست که متذکّر امری شدم که از اسرار مکتومۀ حتمیّۀ واقعه بر حسین است و طلب کشف آن سرّ نفرمایید». فرمود: «مرا از حزن خود محزون کردی، البته کیفیت را بیان نما».

جبرئیل عرض کرد: «یا رسول‌الله، متذکر آنچه بر حسین است و آنچه بر گیسوان او وارد می‌شود! یا رسول‌الله، همین گیسوانی که خداوند عالم و تو که پیغمبر اویی و من که امین وحی هستم، نتوانستیم که غبارآلوده ببینیم و آن گیسوان به آب دنیا شسته گردد، یا رسول‌الله، می‌آید روزی که همین سر را به تیغ جفا از پیکر مبارکش جدا کنند و بر سر نیزه‌ها نمایند و همین گیسوان به خونِ حلقش آغشته می‌شود و در بالای نیزه گیسوهایش افشان گردد و بادها غبار بر آن ریزد».

منبع

کتاب وسیلة الفردوس، ص۷۰.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.