متن کتاب

… قَالَ الْحَسَنُ [بن الخضر] قَالَ أَبِي: بَلَغَنِي عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَلَيْهِمَا السَّلَامُ‌ أَنَّهُ قَالَ‌: «بُكِيَ الْحُسَيْنُ عَلَيْهِ السَّلَامُ خَمْسَ حِجَجٍ‌، وَ كَانَتْ أُمُّ جَعْفَرٍ الْكِلَابِيَّةُ تَنْدُبُ الْحُسَيْنَ وَ تَبْكِيهِ وَ قَدْ كُفَّ بَصَرُهَا، فَكَانَ مَرْوَانُ وَ هُوَ وَالِ الْمَدِينَةِ يَجِيءُ مُتَنَكِّراً بِاللَّيْلِ حَتَّى يَقِفَ فَيَسْمَعَ بُكَاءَهَا وَ نَدْبَهَا».

ترجمه

… حسن (بن خضر) از پدرش، از امام صادق علیه‌السلام نقل کرده: «بر حسین علیه‌السلام پنج سال گریستند؛ و امّ‌جعفر کِلابی (ام‌البنین)، درحالی‌که بینایی‌اش را از دست داده بود، برای حسین سوگواری می‌کرد و می‌گریست؛ و مروان که والی مدینه بود، شب‌ها با چهره‌ای پوشیده (و به‌صورت ناشناس) می‌آمد تا بایستد و گریه و ندبۀ او را بشنود».

منبع

امالی الخمیسیة، ج۱، ص۲۳۰، ح۸۱۳.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.