بیان سؤال و شبهه

می‌دانیم شهیدی که در معرکه به شهادت رسیده باشد، نیاز به کفن ندارد و با همان لباسش دفن می‌شود، پس چرا برای بی‌کفن بودن امام حسین علیه‌السلام گریه می‌کنیم؟ برای نمونه به حدیث زیر دقت شود که حضرت زهرا علیهاالسلام از بی‌کفن بودن امام حسین علیه‌السلام محزون بودند:

روي: أنّ فاطمة الزهراء عليها السّلام ندبت ولدها الحسين من قبل أن تحمل به و لقد ندبته بالغريب العطشان، البعيد عن الأوطان، الظامي اللهفان، المدفون بلا غسل و لا أكفان، ثم قالت لأبيها: «يا رسول اللّه، من يبكي على ولدي الحسين من بعدي»‌؟ فنزل جبرائيل من الربّ الجليل يقول: «إنّ اللّه تعالى ينشىء له شيعة تندبه جيلاً بعد جيل». فلمّا سمعت كلام جبرائيل سكن بعض ما كان عندها من الوجل.

روایت شده: حضرت فاطمۀ زهرا علیهاالسلام پیش از آنکه به فرزندش حسین علیه‌السلام باردار شود، برای او گریه کرد؛ ایشان برای او با عناوینی همچون «غریبِ تشنه‌کام»، «دور از وطن»، «تشنه و اندوهگین» و «دفن شده بدون غسل و کفن» ندبه و زاری نمود. سپس به پدرش عرض کرد: «ای رسول خدا، پس از من چه کسی بر فرزندم حسین گریه خواهد کرد»؟ پس جبرئیل از جانب پروردگار جلیل نازل شد و عرض کرد: «همانا خداوند متعال برای او شیعیانی می‌آفریند که نسل‌به‌نسل برای او گریه می‌کنند». هنگامی که حضرت فاطمه علیهاالسلام کلام جبرئیل را شنید، بخشی از آن اضطراب و اندوهی که داشت، آرام گرفت.

المنتخب طریحی (چاپ اعلمی بیروت)، ص۱۰۷.

پاسخ

طبق آنچه در روایت زیر آمده، شهید کفن نیاز ندارد، اما اگر برهنه شده باشد، باید کفن شود. امام حسین علیه‌السلام هم به دلیل اینکه برهنه شده بودند، نیاز به کفن داشتند:

عَنْ أَبَانِ بْنِ تَغْلِبَ‌، قَالَ‌: سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ الله عَلَيْهِ السَّلاَمُ عَنِ الَّذِي يُقْتَلُ فِي سَبِيلِ الله: «أَ يُغَسَّلُ وَ يُكَفَّنُ وَ يُحَنَّطُ»؟ قَالَ‌: «يُدْفَنُ كَمَا هُوَ فِي ثِيَابِهِ‌، إِلَّا أَنْ يَكُونَ بِهِ رَمَقٌ ثُمَّ مَاتَ‌؛ فَإِنَّهُ يُغَسَّلُ وَ يُكَفَّنُ وَ يُحَنَّطُ، وَ يُصَلّىٰ عَلَيْهِ‌؛ إِنَّ رَسُولَ الله صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ صَلّىٰ عَلىٰ حَمْزَةَ‌، وَ كَفَّنَهُ‌؛ لِأَنَّهُ كَانَ قَدْ جُرِّدَ».

از ابان بن تغلب روایت شده: از امام صادق علیه‌السلام دربارۀ کسی که در راه خدا شهید می‌شود سؤال کردم که: «آیا غسل داده می‌شود، کفن می‌گردد و حنوط می‌شود»؟ امام علیه‌السلام فرمودند: «با همان لباس‌هایش (بدون غسل و کفن) دفن می‌شود؛ مگر اینکه درحالی‌که هنوز رمقی در بدن دارد (از میدان جنگ خارج شود) و سپس بمیرد که در این صورت غسل داده می‌شود، کفن می‌گردد، حنوط می‌شود و بر او نماز می‌خوانند. همانا رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله بر (پیکر) حمزه نماز خواندند و او را کفن کردند؛ زیرا لباس‌های او را (از تنش) بیرون آورده بودند (و برهنه شده بود)».

الکافی (دارالحدیث)، ج۵، ص۵۳۲، ح۴۶۱۳.