متن کتاب

روایت شده است که: در منزلی از منازل، ظالمان کوفه و شام متحمل عترت خیرالانام نشدند و ایشان را آب و طعام ندادند؛ چون پاسی از شب گذشت، اطفال کوچک ابی‌عبدالله از گرسنگی به خواب نمی‌رفتند.

… [چند بیت شعر نقل می‌کند] روایت شده است که: زنی همراه اسیران بود [که] «شیرین» نام داشت و کنیز شهربانو بود. در آن شب نزد زینب علیهاالسلام آمد [و] عرض کرد: «بی‌بی فدایت گردم! من گردن‌بندی از غارت اشقیا پنهان کردم، اکنون همراه دارم و دیری است [در] این نزدیکی، اذن می‌دهی گردن‌بند را ببرم در دیر بفروشم و بهای آن را قوتی به جهت اطفال بستانم»؟ زینب علیهاالسلام او را اذن داد و در حق او دعا فرمود.

شیرین در آن نصفه‌شب راه دیر را در پیش گرفته روان شد، تا به در دیر رسید دق‌الباب کرد، آواز از دیر بلند شد که: «ای شیرین، آمدم» و پیر آن دیر «عزیز» نام داشت. گفت به او [که]: «به جان خدمت می‌کنم».

… [دو بیت شعر نقل می‌کند]

شیرین تعجب نمود که آیا پیرِ راهب، نام و مطلب مرا از کجا دانسته؟ ناگاه در دیر باز شد و عزیز راهب بیرون آمد با آب و طعام؛ شیرین از او پرسید که: «ای پیر، چه دانستی نام و حاجت مرا»؟ گفت: «اکنون در خواب دیدم حضرت عیسی علیه‌السلام را گریه‌کنان نزد من آمد [و] فرمود: «ای عزیز، تو خوش خفته[ای] و اطفال پیغمبر خدا محمد مصطفی صلی‌الله‌علیه‌وآله از گرسنگی به خواب نمی‌روند»»!

… [چند بیت شعر نقل می‌کند] راهب گفت: «ای شیرین، عیسی مرا خبر کرد که اکنون شیرین کنیز ایشان به جهت آب و طعام به نزد تو خواهد آمد، او را یاری کن». پس آب و طعام برداشت به همراهی شیرین به نزد سید سجاد علیه‌السلام مشرف شد و خواب خود را باز گفت. حضرت بسیار گریست و او را نوازش فرمود. عزیز از صدق دل مسلمان شد و حضرت در حق او لطف فرموده، شیرین را برای او عقد بست و به همراهی او به دیر فرستاد.

منبع

طریق البکاء (نشر طوبای محبت)، مجلس۲۵.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.