متن کتاب

مجملاً، چون مظلوم کربلا روانه به‌جانب میدان گردید، چند گام که آمد، به یک دفعه ذوالجناح از رفتار ایستاد، هرچه هی بر آن زبان‌بسته زد، دید گام از گام برنمی‌دارد… [دو بیت شعر نقل می‌کند].

مظلوم کربلا نظر به زمین نمود، دید سکینه خاتون علیهاالسلام دست‌های خود را به سُم ذوالجناح گرفته و نمی‌گذارد گام بردارد، فرمود: «نور دیده، به خیمه برگرد؛ من سفارش تو را به عمه‌ات زینب علیهاالسلام نموده‌ام».

سکینه علیهاالسلام در حالتی که گریه در گلویش گره شده بود، عرض کرد: «پدر جان مطلبی دارم». حضرت فرمود: «نور دیده بیان کن». عرض کرد: «بابا، تا مرا در دامن خود نگیری نمی‌گویم». حضرت او را در دامن خود نشانید، فرمود: «بگو ای نور دیده».

عرض کرد: «ای پدر، آرزو دارم این دستی که بر سر یتیمان مردم می‌کشیدی، یک دفعه بر سر و گیسوان من بکشی که ساعت دیگر یتیمم»! مظلوم کربلا دست مرحمت بر سر و صورت او کشید و او را تسلّی داده به حرم برگردانید و سوار مرکب شد.

منبع

طریق البکاء (نشر طوبای محبت)، مجلس۲۱.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.