عرش الهی عصر روز عاشورا در اضطراب بود تا وقتی که عیال ابی‌عبدالله علیه‌السلام از شهر شام بیرون آمدند؛ زیرا که دائماً این اطفال در گریه و ناله بودند؛ نه گریه تنها بود، بلکه تازیانه به بدن آن‌ها می‌زدند و زخم‌زبانی به ایشان می‌زدند، رعایتشان لقمۀ نان بود و دانۀ خرما بود!

ادامه مطلب

در شب معراج خطاب رسید که: «یا احمد صلی الله علیه و آله، می‌دانی نزدیک‌ترین حالات بنده به من در چه وقت است»؟ عرض کرد: «در چه وقت است»؟ خطاب مستطاب از جانب ربّ‌الارباب رسید: «وقتی‌که تشنه یا گرسنه باشد یا گریان در سجده باشد».

ادامه مطلب

در آن وقت [در قتلگاه] سکینه دختر سیّدالشهداء دوید و جسد منوّر پدر خود را در بر گرفت و رو بر آن مالید و با جگرسوخته می‌نالید، تا جمیع حاضران را به گریه‌وناله درآورد، و این‌قدر گریست و بر فرق خود زد که بی‌هوش گردید.

ادامه مطلب