… [در مجلس یزید] زهیر مسخرۀ عراقی در آمد و گفت: «یا امیر، این کنیزک را به من ده» و اشارت کرد به ام‌کلثوم و قصد کرد که چادر ام‌کلثوم بگیرد. ام‌کلثوم به عربی گفت که: «دستت بریده باد، از ما دور شو»!

ادامه مطلب

بدان که به روایت وسیلة النجاة چهار زن را از زنان آل محمد در مجلس آن ملعون ازل و ابد [یزید] خواهش کنیزی نمودند و ایشان آن کسانی بودند که خود را از اهل اسلام می‌دانستند: اول: سکینه دختر سیدالشهداء علیه‌السلام؛ چنان‌که مذکور شد. دوم: فاطمه دختر امیرالمؤمنین علیه‌السلام موافق روایت مفید و صدوق رحمه‌الله.…

ادامه مطلب

سپس یزید ملعون دستور داد اسیران را حاضر کنند. آنان را نزد او آوردند. هنگامی که در برابر او حاضر شدند… مردی از قبیلهٔ لَخْم از جا برخاست و گفت: «ای امیر، این کنیز را از غنیمت به من ببخش تا نزد من خدمتکار باشد»؛ منظورش سکینه بود.

ادامه مطلب

از امام سجاد علیه‌السلام نقل شده است که فرمود: هنگامی که نزد یزید بن معاویه لعنه‌الله وارد شدیم، برای ما ریسمان‌هایی آوردند و ما را مانند گوسفندان به یکدیگر بستند. ریسمان بر گردن من و گردن امّ‌کلثوم بود، و بر شانهٔ زینب، سکینه و دخترکان نیز بسته شده بود. ما را به حرکت واداشتند و…

ادامه مطلب

شخصی از حضرت سیّد الساجدین علیه‌السلام سؤال کرد که: «فدای تو شوم، مصیبت‌هایی که بر شما اهل‌بیت وارد شد، کدام یک از ایشان اشدّ بود»؟ آن حضرت در جواب فرمود که: «الشام الشام الشام»!

ادامه مطلب

به روایت سکب الدموع: چون عبدالله کوبلی را به نزد مختار آوردند و خواستند که او را به درک واصل گردانند، مختارِ وفاشعار از آن غدّارِ جفاکار پرسید که: «ای شقی، تو چه ظلم بر اهل‌بیت اطهار علیهم‌السلام نمودی»؟

ادامه مطلب

کتاب به زبان فارسی و «در مصائب و مناقب و زندگانی و شهادت حضرت امام حسین علیه‌السلام است. در یک «مقدمه» و چهارده «فصل» و یک «خاتمه» در دو جلد سامان یافته و هریک از فصل‌ها دارای چند «مجلس» می‌باشد».

ادامه مطلب

بدان که به روایت وسیلة النجاة جناب امام حسین علیه‌السلام دو دختر صغیر خود را از مصائب آلام دلداری دادند و از گریه و ناله ساکت شدند: اول: سکینۀ خواتونِ دل‌خون را در قتلگاه. دوم: دختر صغیرۀ خود را در شام شوم در وقتی که سر آن سرور را در بالای درخت شاخۀ خرما آویخته…

ادامه مطلب

منقول است که در آن شب غریق محنت و تعب [اولین شب ورود اسرا به شام]، و خواتون خواتین عصمت و ادب، علیاجناب زینب، سر خود را بر زانوی دردُ الم نهاده بود، آهسته‌آهسته این اشعارِ شرربار را بر زبان می‌راند:

ادامه مطلب