امام حسین علیه‌السلام زخمی به گلوی مبارکشان اصابت کرده بود. دست بر آن می‌نهاد و چون دستشان از خون پر می‌شد، می‌فرمود: «خدایا، تو می‌بینی»! سپس دوباره دست بر زخم می‌نهاد و هنگامی که دستشان از خون پر می‌شد، می‌فرمود: «خدایا، این (مصیبت) در راه تو اندک است».

ادامه مطلب

به روایتی: فلمّا ارتقی الملعونُ [أي الشمر] علی صدره فجائت إليه زينب؛ چون آن بدنهاد به سینۀ امامِ عباد پا نهاد، جناب زینب به صد مشقت و تعب تاب نیاورد، دوبار به نزد آن پست‌نسب آمد.

ادامه مطلب

… [هنگامی که امام حسین علیه‌السلام از اسب بر زمین افتادند] ده کس از آن لشکر پیاده شده، تیغ‌ها برکشیدند و بیامدند و هر یک از ایشان مدعا آن بود که وی سر شاهزاده را پیش‌تر ببرد و اسب و خلعت بستاند. هر کدام که پیش می‌آمدند، حسین چشم باز می‌کرد و در او می‌نگریست.…

ادامه مطلب

و روایتی هست که چون حسین بر زمین کربلا افتاد، زمین به لرزه درآمد و غریو از آسمان‌ها برآمد.

ادامه مطلب

اما [در روز عاشورا] چون اثر صبح ظاهر شد، حسین بانگ نماز گفت و یاران جمع شده و [چون آب نبود] تیمّم کرده، سنّت ادا نمودند و فرض را با جماعت گزاردند و هنوز دعا ناگفته و اوراد ناخوانده، فریاد کوس حربی و نالۀ نای رزمی از لشکر مخالفان برآمد. جوق‌جوق از سوار و پیاده…

ادامه مطلب

[امام حسین علیه‌السلام در روز عاشورا فرمودند]: «… ای اهل کوفه، به خدا قسم که اگر از موسی و عیسی درازگوشی مانده بودی، یهودان و نصاری رعایت و حفظ او را می‌نمودند و چگونه شماها را مسلمان توان گفت که در قتل فرزند پیغمبر خود سعی می‌نمایید! نه از خدا بیمی و نه از رسولش…

ادامه مطلب

ابومخنف گفت: سپس امام حسین علیه‌السلام بر آنان حمله کرد و از راست و چپ بر آنان ضربه می‌زد، تا آنکه شمار بسیاری از آنان را به قتل رساند.

ادامه مطلب