[در هنگام شهادت زهیر] پس امام پیاده شد و بر سر بالین او بایستاد، زهیر چشم باز کرد، امام فرمود: «ای زهیر، آنچه در دل داری بگوی». عرض کرد: «یابن رسول‌الله، برای من آبی خنک آورده‌اند، لحظه‌ای صبر فرمایید تا بنوشم، آنگاه سخن گویم».

ادامه مطلب

[بعد از آنکه حضرت حرّ علیه‌السلام در میدان جنگیدند]  پس به‌سوی امام مراجعت کرد و امام او را به بهشت بشارت داد و به او فرمود که: «آن هاتفی که تو را ندا داد از عقبت – در آن روز که از کوفه با هزار سوار بیرون آمدی که سر راه بر من بگیری -…

ادامه مطلب

و به روایتی چون قدم آن امام امم به زمین کربلا رسید، خاک را رنگْ زرد شد و از آن غباری برخاست که گیسوی عنبرین بویش، پُر گَرد شد. پس گفت: «اللّهُمَّ إِنِّی أَعُوذُ بِکَ مِنَ الْکَرْبِ وَ الْبَلا؛ [خدایا، من از اندوه و بلا به تو پناه می‌برم]».

ادامه مطلب

سبب تخلّف محمد بن الحنفیه از آن حضرتِ با جلالت و شأن، آن بود که زرهی خریده بود و چون آن زره، زیاده از اندازۀ قامت او بود، دامن [=پایین] او را به‌قدر زیادتی به دست مبارک گرفته، در هم پیچیده و قدر زیادۀ آن را قطع کرد.

ادامه مطلب

مرویست که: آنگاه که روح حسین را به آسمان‌ها بردند، به هیچ آسمانی نگذشت مگر آنکه هفتاد هزار ملک فزع کردند و از جای برخاستند درحالی‌که مفاصل آن‌ها می‌لرزید، و به همین حال ماندند تا روز قیامت.

ادامه مطلب

[هنگام شهادت امام حسین علیه‌السلام] و به روایتی، مَلکی از ملائکۀ فردوس بال خود را بر دریاها پهن کرد پس صیحه کشید و گفت: «ای اهل دریاها، بپوشید جامه‌های حزن و اندوه را؛ زیراکه فرزند پیغمبر کشته شد».

ادامه مطلب

علی علیه‌السلام در روز سیزدهم ماہ مبارک رمضان در بالای منبر کوفه از حسنین پرسید که: «چند روز از این ماه گذشته و چند روز دیگر باقی مانده»؟ پس فرمود که: «در این ماه محاسن من از خون سرم خضاب خواهد شد». پس شروع کرد به گریستن و مردم گریستند.

ادامه مطلب

[حضرت ابراهیم علیه‌السلام هنگامی] که ملکوت سماوات و ارضین را به او نمودند، پس چون نظرش بر شبح حسین افتاد، گریست.

ادامه مطلب

حضرت ابراهیم از تنهایی در میان نمرودیان به خدا شکایت کرد، پس نشانی از واقعۀ صحرای کربلا به او نمودند، گریست و بیمار شد. و چون نمرودیان او را به عیدگاه دعوت کردند، فرمود: «إِنِّي سَقِيمٌ؛ [من بیمارم]». [الصافات: ۸۹] چه، عید برای فرح است و مرا مطلبی نموده‌اند که باعث حزن و اندوه است،…

ادامه مطلب

خداوند به ملائکه فرمود: «می‌خواهم در زمین خلیفه قرار بدهم». پس ملائکه چون دانستند که در این خلقت حسین کشته خواهد شد، از روی تحزّن و تحسّر عرض کردند: «أَ تَجْعَلُ فِیهَا مَنْ یُفْسِدُ فِیهَا وَ یَسْفِکُ الدِّمَاءَ؛ [آیا کسی را در آن قرار می‌دهی که فساد و خون‌ریزی کند]»؟

ادامه مطلب