حمید بن مسلم گوید که: «قسم به خدا که دیدم آن مظلوم را که محاسن شریفش به خون خضاب شده بود، و از بسیاری تیر که به او زده بودند شخص آن بزرگوار دیده نمی‌شد، و مع‌ذلک چون بر آن لشکر حمله می‌کرد مانند گوسفندانی که گرگ بر آن‌ها حمله کند از پیش روی او…

ادامه مطلب

[زمانی که امام علیه‌السلام تنها بودند و می‌خواستند به میدان بروند] و به روایتی یک‌یک [اجساد شهدا] را ندا کرد و فرمود: «آیا بر نمی‌خیزید مولای خود را یاری نمایید! چه شده است که من شما را می‌خوانم و مرا جواب نمی‌دهید»! پس به روایتی آن بدن‌ها به حرکت آمدند و خواستند برخیزند، امام اذن…

ادامه مطلب

پس باقی‌ماندۀ اصحاب آن جناب یک‌یک و دودو و زیادتر و به روایتی به یک‌دفعه بر مخالفان حمله نمودند، و به تفصیلی که گذشت کشش‌ها و کوشش‌ها کردند و حق جهاد را به‌جای آوردند، تا عاقبت‌الامر شهید شدند و به بال همت بلند که خاص مردان روزگار است، از حضیض قفس عالمِ خاک، به‌سوی اوج…

ادامه مطلب

و [عمر سعد] چون بترسید که مبادا جمعی از لشکر از حرب فرزند فاطمه اندیشه نمایند و از جدش شرمی کنند، تدبیری کرد و آن احکام جبت و طاغوت که در باب وجوب قتل آن زبدۀ ناسوت، از اشقیای مفتیان و دنیاخواهانِ قاضیان کوفه، مانند شریح قاضی و اشباهش صادر نموده‌اند، با این مضمون که:…

ادامه مطلب

و در بعضی کتب است که چون امام صیحۀ عباس را شنید، بر لشکر حمله کرد و آن‌ها فرار می‌کردند و او می‌فرمود: «إلی أَینَ تَفِرُّونَ وَ قَدْ قَتَلْتُمْ أَخِی وَ کَسَرْتُمْ ظَهْرِی؛ [به کجا فرار می‌کنید با اینکه برادرم را کشتید و پشتم را شکستید]»!

ادامه مطلب

[هنگام شهادت حضرت عباس علیه‌السلام] چون آن مظلوم [امام حسین علیه‌السلام] صدای برادر محروم خود را شنید، به روایتی پیاده روی به میدان گذاشت، و به روایتی بر ذوالجناح سوار شده به‌جانب فرات روان شد، و چون لشکر دیدند که امام می‌آید، دور عباس را احاطه کردند و از شمشیر و نیزه بدنش را پاره‌پاره…

ادامه مطلب

[وقتی اطفال فهمیدند] عباس کشته شده است و دیگر کسی آبی به آن‌ها نخواهد رسانید، پس به یک دفعه صداها به گریه بلند کردند و از خیمه بیرون دویدند و خود را بر روی خاک انداختند و نالۀ العطش‌العطش از دل برکشیدند و گفتند که: «حالیا ما از تشنگی هلاک می‌شویم»!

ادامه مطلب