همین‌که حضرت علی‌اکبر سلام‌الله‌علیه از زین به زمین افتاد، امام علیه‌السلام خود را به نعش جوانش رساند. چون چشمش به نعش جوان ناکام افتاد و دید آن پیکر آغشته‌به‌خون است، وی را در برکشید و سرش را به روی زانو نهاد و ساعتی به زخم‌های بدن جوانش نظر کرد، مهر پدری به جوش آمد.

ادامه مطلب

مرحوم قزوینی در ریاض الاحزان می‏نویسد: و زُمِّلَ مَفرقُه الشّريف إلى القدم بالنّاقع من الدّم، يری شخصُه في الجولان كأنّه شجرة الأرجوان؛ یعنی از فرق سر تا ناخن پا غرق خون گشته بود، در وقت حرکت و جولان قد و قامت آن حضرت مانند شاخۀ درخت ارغوان رنگین شده بود. و هو مع ذلك يطلب…

ادامه مطلب