متن کتاب

در آن کتاب [اصل البکاء] در فضیلت زائرین آن حضرت [امام حسین علیه‌السلام] وارد است: همین‌که قافلۀ زوار از جسر مسیّب می‌گذرد – که در چهار فرسخی کربلا است -، در آن وقت فاطمۀ زهرا به خدمت پدرش رسول خدا صلی الله علیه و آله می‌رود و عرض می‌کند که: «ای پدر بزرگوار، زواران حسینم به کربلا رسیده‌اند، آیا مرخص می‌فرمایی که استقبال زوار حسینم نمایم»؟ آنگاه حضرت رسالت پناه فاطمۀ زهرا را مرخص می‌نماید.

فاطمۀ زهرا و خدیجۀ کبری، هر دو پیشواز زوار می‌کنند. جناب فاطمه به بال مقنعه، گرد را از سر و روی زواران حسینش پاک می‌کند و می‌گوید: «ای مهمانان حسین من، صورت‌های شما را آفتاب سوخته، پای‌های شما آبله کرده، غم مخورید که بی‌شما قدم در بهشت نخواهم گذاشت».

هنوز جناب فاطمه با زواران در این گفتگو می‌باشد که حضرت امام حسین با لشکر شهدا از دروازۀ کربلا بیرون می‌آیند و جناب سیدالشهدا یک‌یک زواران خود را در بغل می‌گیرد و می‌گوید: «ای زواران من، خوش آمدید! ای … [یک کلمه واضح نیست] من خوش آمدید! چنین که شما در دنیا به زیارت من آمده‌اید، من هم در شب اول قبر به زیارت شما خواهم آمد». القصه حضرت با همان طریق با زواران می‌آید تا به دروازۀ کربلا می‌رسند.

منبع

کتاب وسیلة الفردوس، ص۱۰۱.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.