متن کتاب

در کتاب عوالم حدیثی مذکور است و آخرش این است: عن أبی جعفر علیه السلام أنّه قال: «لقد قُتِلَ بالسیف و السنان و الخشب و العصا». از امام به حق ناطق جعفر صادق مأثور است که آن جناب فرمود که: «جدم حسین به تحقیق کشته شد به شمشیر و نیزه و سنگ و چوب و عصا».

بدان که جمعی از آن کافران بی‌حیا را که آلت حربی نبود، دامن خود را پر از سنگ کرده، بر آن بی‌کس و غریب می‌زدند. و یکی از کُمَّلین ثقات که بر قول او اعتماد بود و … [کلمه ناخوانا] نقل می‌نمود که: ابن زیاد لعین مردم را به جهاد تحریص و ترغیب می‌نمود و صله و جایزه می‌داد و به کربلا می‌فرستاد. از آن جمله نابینایان کوفه چند هزار بودند، به طمع جایزۀ ابن زیادِ بد بنیاد آمدند. ابن زیاد ایشان را نوازش بسیار نمود و ایشان را به کربلا روانه ساخت.

چون جناب امام حسین از روی زین به روی زمین قرار گرفت و آن ملاعین دست جفا گشودند، گروهی به تیر و شمشیر و فوجی با نیزه و خنجر و سنگ و چوب و عصا آن جناب را می‌زدند. در آن وقت آن نابینایان بی‌ایمان به نزد عمرسعد علیه عذاب الله و النیران آمده، عرض کردند: «ایها الامیر، ما را هم از این فیض محروم مکن و از کشتن این خارجی که بر امام‌زمان خروج کرده است، ما را بی‌نصیب منما».

پس ابن سعد ایشان را به آدمی سپرده، ایشان را به نزد جسد مجروح آن حضرت آورده، پس ایشان دور امام‌زمان را حلقه و به میان گرفتند، همۀ ایشان عصاهای خود را بالا کرده به آن مظلوم غریب می‌زدند و آخرالامر با این‌همه مصایب شمر نابکار در بالای سینۀ بی‌کینۀ آن بزرگوار نشسته و خنجر خود را به حنجر آن سرور می‌سود و آن حضرت در زیر خنجر آن می‌فرمود که: «الآن طاب لی الموت؛ [الان مرگ برایم گوارا شد]»!

منبع

کتاب وسیلة الفردوس، برگ ۲۶۸ سمت راست. منبع حدیث ابتدایی: عوالم العلوم (نشر مدرسة الامام المهدی علیه‌السلام)، ج۱۷، ص۳۱۷، ح۹.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.