متن کتاب

به روایت دیگر: فحینئذٍ فخَرَجَتْ السنوانُ و الصبیان و قُلْنَ: «وا محمداه، وا علیاه، وا حسیناه»! [هنگام غارت خیمه‌ها] آنگاه زنان بی‌پناه و طفلان بی‌دادخواه از خیمه‌گاه بیرون آمدند و به ناله و آه، فریادِ وامحمداه، واعلیاه، واحسیناه از جگر برآوردند. فإذا هی بصبیةٍ تشَبَّثَتْ بذَیل عمتها زینب و هی تقول: «یا عمتی، أین أبی یرانا بهذه البلیّة العظیمة»! ناگاه دختر کوچکی به نزد جناب زینب آمده و دامن عمه‌اش را گرفت و عرض کرد: «ای عمه، پدر بزرگوارم در کجاست تا که ما را به این حالت ببیند و گرفتاری ما را به این بلای عظیم مشاهده نماید»!

فخرج شمر بن ذی الجوشن لعنه الله و ألْقَی رأسَ الحسین علیه‌السلام علی التراب عندها و قال: «خُذِی یا بنت الحسین رأس أبیکِ»! واحزناه! در آن وقت شمر بن ذی‌الجوشن خارج شده، سرِ انورِ جناب امام حسین را در نزد خواهران دل‌فکار و دختران داغ‌دارش بر خاک انداخت و گفت: «ای دختر حسین، بگیر سر پدرت را»!

فلمّا رأتْه ألقَتْ نفسَها علی رأس أبیها و هی تقبّلُه و تبکی و تصرخ؛ چون سر پدر بزرگوارش را دید، خود را به آن رأس شریف انداخت، آن را می‌بوسید و می‌گریست و ناله‌ها از دل پردرد می‌کشید. فضَرَبَ لعنة الله علیه عموداً فماتتْ من تلک الضربة؛ آن لعین بد اختر عمودی بر آن دختر زد که از آن ضربت جان سلیم کرد [و شهید شد].

منبع

کتاب وسیلة الفردوس، برگ ۲۹۰سمت چپ.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.