متن کتاب

قال ابن عباس: و اشتدّ برسول الله مرضه الذي مات فيه، فحضرتُه و قد ضمّ الحسين إلى صدره، يسيل من عرقه عليه و هو يجود بنفسه، و هو يقول: «ما لي و ليزيد! لا بارك الله فيه! اللهم العن يزيد»! ثمّ غشي عليه طويلاً، و أفاق و جعل يقبّل الحسين و عيناه تذرفان، و يقول: «أما إنّ لي و لقاتلك مقاماً بين يدي الله».

ترجمه

ابن عباس: (وقتی) بیماری رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وآله که با آن وفات یافتند، شدت گرفت، من در خدمت ایشان حاضر شدم، درحالی‌که حسین را به سینۀ خود گرفته بودند، عرق ایشان بر روی حسین می‌ریخت و ایشان در حال جان‌دادن بودند. می‌فرمودند: «مرا با یزید چه کار! خدا به او برکت ندهد! خدایا یزید را لعنت کن»! سپس مدّتی طولانی بی‌هوش شد و چون به هوش آمد، شروع به بوسیدن حسین کرد، و درحالی‌که اشک از چشمانشان جاری بود، می‌فرمودند: «آگاه باش که من و قاتل تو در نزد خداوند مقامی داریم».

منبع

المصابیح حسنی (موسسة الامام زید بن علی الثقافیة)، ص۳۵۴، ح۱۸۵؛ مثیرالاحزان (مدرسة الامام المهدی علیه‌السلام)، ص۲۲.