متن کتاب

فَرُوِيَ عَنِ اَلصَّادِقِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ أَنَّهُ قَالَ‌: «إِنَّ زَيْنَ اَلْعَابِدِينَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ بَكَى عَلَى أَبِيهِ أَرْبَعِينَ سَنَةً، صَائِماً نَهَارَهُ وَ قَائِماً لَيْلَهُ، فَإِذَا حَضَرَ اَلْإِفْطَارُ جَاءَ غُلاَمُهُ بِطَعَامِهِ وَ شَرَابِهِ فَيَضَعُهُ بَيْنَ يَدَيْهِ فَيَقُولُ: «كُلْ يَا مَوْلاَيَ». فَيَقُولُ: «قُتِلَ اِبْنُ رَسُولِ اَللَّهِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ جَائِعاً! قُتِلَ اِبْنُ رَسُولِ اَللَّهِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ عَطْشَاناً»! فَلاَ يَزَالُ يُكَرِّرُ ذَلِكَ وَ يَبْكِي حَتَّى يَبْتَلَّ طَعَامُهُ مِنْ دُمُوعِهِ، ثُمَّ يُمْزَجُ شَرَابُهُ بِدُمُوعِهِ، فَلَمْ يَزَلْ كَذَلِكَ حَتَّى لَحِقَ بِاللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ‌».

ترجمه

از امام صادق علیه‌السلام روایت شده: «زین‌العابدین علیه‌السلام چهل سال بر پدرش گریه کرد، درحالی‌که روزها روزه و شب‌ها را به عبادت می‌گذراند. چون هنگام افطار می‌رسید، غلامش غذا و نوشیدنی او را می‌آورد و در مقابلش می‌گذاشت. سپس می‌گفت: «ای مولای من، بخورید». حضرت می‌فرمود: «پسر رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله گرسنه کشته شد! پسر رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله تشنه کشته شد»! آن‌قدر این سخن را تکرار می‌کرد و گریه می‌نمود تا غذایش از اشک‌هایش خیس می‌شد و نوشیدنی‌اش با اشک‌هایش آمیخته می‌شد. پیوسته چنین بود تا به خداوند عزّوجلّ پیوست».

منبع

لهوف با ترجمه فهری زنجانی (نشر جهان)، ص۲۰۹.