[امام سجاد علیه‌السلام فرمود]: «… من هرگاه به یاد قتلگاه فرزندان فاطمه می‌افتم، اشک گلویم را می‌فشارد، و هرگاه به عمه‌ها و خواهرانم می‌نگرم، فرارکردن آنان را از خیمه‌ای به خیمه‌ای دیگر به یاد می‌آورم»!

ادامه مطلب

برخی از اصحاب ما روایت کرده‌اند که امام باقر علیه‌السلام فرمود: «پدرم (امام سجاد علیه‌السلام) در روزی که امام حسین علیه‌السلام به شهادت رسید، مبتلا به درد شکم (مبطون) بود و در خیمه به سر می‌برد.

ادامه مطلب

از امام صادق علیه‌السلام روایت شده است که فرمودند: پنج نفر گریۀ فراوان کردند: آدم، یعقوب، یوسف، فاطمه دختر محمد صلی‌الله‌علیه‌وآله و علی بن الحسین (امام سجاد) علیهماالسلام.

ادامه مطلب

در برخی از مجموعه‌های متأخران چنین آمده است که روایت شده از امام سجاد علیه‌السلام که روزی از روزها، مقداری غذا و نوشیدنی در برابر ایشان نهاده شد. ایشان گرسنگی و تشنگی پدر خود امام حسین علیه‌السلام را در روز عاشورای کربلا به یاد آوردند و گریه گلویشان را فشرد و به‌شدت گریستند، تا جایی…

ادامه مطلب

از امام صادق علیه‌السلام روایت شده: «زین‌العابدین علیه‌السلام چهل سال بر پدرش گریه کرد، درحالی‌که روزها روزه و شب‌ها را به عبادت می‌گذراند. چون هنگام افطار می‌رسید، غلامش غذا و نوشیدنی او را می‌آورد و در مقابلش می‌گذاشت. سپس می‌گفت: «ای مولای من، بخورید». حضرت می‌فرمود: «پسر رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله گرسنه کشته شد! پسر رسول…

ادامه مطلب

رُوِیَ عن زید بن صوحان قال: دخلتُ عَلَی عَلِیّ بن الحسین علیهما السلام بعد مُضیّ ثلاث سنین مِن أَسْرِه؛ یعنی روایت شده از زید – یا نجد – بن صوحان که گفت: داخل شدم بر امام زین‌العابدین علیه‌السلام بعد از گذشت سه سال از اسیرشدن آن حضرت.

ادامه مطلب

در حدیث وارد شده است که یک روزی جناب امام زین‌العابدین علیه‌السلام بعد از شهادت پدر بزرگوارش، در کوچه‌های مدینه گذارش افتاد. ناگاه چشم آن حضرت به قصابی افتاد که دست و پای گوسفندی را بسته بود و اراده داشت که آن گوسفند را ذبح کند. آن جناب به آواز ضعیف فریاد برآورد که: «ای…

ادامه مطلب

راوی گوید که با حضرت حسین از مردان یک امام زین‌العابدین ماند و بس. او نیز بیمار بود، چون پدر را تنها دید، از خیمه بیرون دوید و نیزه‌ای برداشت، امّا از غایت ضعف پای در پی می‌کشید و از رنجوری، بدن مبارکش می‌لرزید. با چنین حالی روی به میدان نهاد و چون چشم حسین…

ادامه مطلب

و مرویست که سیّد سجاد چهل سال در این مصیبت گریست و این‌قدر گریه کرد که ترسیدند که چشم مبارکش نابینا شود، و هروقت ظرف آبی به دستش می‌دادند، این‌قدر می‌گریست که پر از خون می‌شد – یعنی چشمش مجروح شده بود – و می‌فرمود: «لَا هَنَّانِی الأکْلُ وَ الشُّرْبُ، یَا أَبِی لَیتَنِی لَمْ أَرَ…

ادامه مطلب

و مرویست که اهل مدینه تا پانزده روز مشغول به عزاداری بودند و صدای شیون و ناله از خانه‌ها بلند بود، و اما بنی‌هاشم پس از عزا بیرون نیامدند تا آنگاه که مختار، سر ابن زیاد را برای سیّد سجاد فرستاد.

ادامه مطلب