نقل اول

قيل: إنّ أصحاب الحسين عليه السّلام باتوا ليلة العاشر من المحرّم ما بين قائم و قاعد و راكع و ساجد، لكن خصّص العبّاس من بينهم بحفظ بنات رسول اللّه و أهل بيته، كان راكباً جواده، متقلّداً سيفه، آخذاً رمحه، يطوف حول الخيم؛ لأنّه في آخر ليلة أراد أن يوفّي ما كان عليه، و يرفع الوحشة عن قلوب الهاشميّات حتّى يجدن طيب الكرى و قد أحاطت بهنّ الأعداء، و كانت عيون الفاطميّات به قريرة، و عيون الأعداء منه باكية ساهرة؛ لأنّهم خائفون مرعوبون من أبي الفضل، و ما تنام أعينهم خوفاً من بأسه و سطوته، و نكال وقعته.

ترجمه

گفته شده است: اصحاب امام حسین علیه‌السلام شب عاشورا را به‌صورت ایستاده، نشسته، رکوع و سجده (به عبادت) گذراندند. اما از میان آنان حضرت عباس علیه‌السلام این ویژگی را پیدا کرد تا از دختران رسول خدا صلی الله علیه و آله و اهل‌بیت ایشان محافظت کند. او سوار بر اسب خود بود، شمشیرش را بر کمر بسته و نیزه‌اش را در دست گرفته، اطراف خیمه‌ها را می‌گشت؛ زیرا در آخرین شب (عمر خود) اراده کرده بود تا به وظایف خود به‌طور کامل عمل کند و وحشت را از دل‌های زنان بنی‌هاشم برطرف سازد تا آنان خوابی آرام داشته باشند، درحالی‌که دشمنان آنان را احاطه کرده بودند. چشمان فاطمیات (زنان اهل‌بیت) به او آرام بود، و چشمان دشمنان از او گریان و (از ترس) بیدار بود؛ زیرا آنان از ابوالفضل علیه‌السلام هراسان و وحشت‌زده بودند و چشمانشان از ترس او، شجاعت و حملۀ او و عذاب ضرباتش، به خواب نمی‌رفت.

منبع

معالی السبطین علیهماالسلام، ج۱، ص۴۴۳.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.

نقل دوم

از برای ابی‌عبدالله در روز عاشورا چند برادر بودند، ولی هیچ‌یک به بلندی مرتبۀ حضرت عباس نبود؛ زیراکه هیچ‌کدام به‌مثل او جان‌فشانی نکردند: شب را تا صبح خواب نرفته و متوجه حرم بود، و روز دهم به‌جهت رسانیدن یک جرعه آب به تشنگان حرم از دست چپ و راست گذشت.

منبع

عنوان الکلام، ص۱۸۱.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.