متن کتاب

و بالجمله مشهور آن است که در شب دوازدهم محرم اسرای آل محمد را در خارج کوفه نگاه داشتند.

و در بعضی کتب است که حامل سرِ امام خولی بود و در یک فرسخی کوفه منزلی داشت و او را در آنجا زنی بود از دوستان اهل‌بیت و آن ملعون آن سر را در تنوری پنهان کرد. و حکایت زوجۀ او که برای نماز شب بیرون آمد معروف است و بعضی این مطلب را نسبت به زوجۀ شمر لعین داده‌اند.

و به روایتی سبب آنکه اهل‌بیت را در آن شب در خارج کوفه نگاه داشتند، آن بود که ابن زیاد امر کرد که مردم در آن شب خضاب نمایند و مهیای عشرت باشند و شهر را آیین [=آذین] بندند، برای‌آنکه فتح با یزید شده و فردا عیال دشمن او را به اسیری به این شهر می‌آوردند.

مرویست که در آن حال که آل الله را بر شتران سوار کرده می‌خواستند وارد کوفه نمایند، سهیل بن عریف ملعون، سیخ بر شتران می‌زد تا آن‌ها رم کنند و آن زنان و اطفال را بیاندازند. در زمان سلطنت مختار آن ملعون را دست و پا برید و در آفتابش انداخت تا به جهنم واصل شد.

و بالجمله چون صبح روز دوازدهم شد اهل کوفه خضاب کرده، لباس‌های فاخر پوشیده، بوق‌ها و طبل‌ها نواختند و منتظر سرهای شهدا و عیالِ اسیرشدۀ خامس آل عبا بایستادند.

منبع

کتاب تذکرة الشهداء، ج۲، ص۲۶۹. جریان سهیل بن عریف در مخزن البکاء و وسیلة الفردوس هم نقل شده.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.