متن کتاب

و مرویست که اهل مدینه تا پانزده روز مشغول به عزاداری بودند و صدای شیون و ناله از خانه‌ها بلند بود، و اما بنی‌هاشم پس از عزا بیرون نیامدند تا آنگاه که مختار، سر ابن زیاد را برای سیّد سجاد فرستاد.

و اما آن حضرت پس تا هنگام وفاتش مشغول به عزاداری بود، روزها روزه داشت و شب‌ها را احیا می‌کرد و دمی از گریه نمی‌آسود. و چون در هنگام افطار طعام برای آن بزرگوار حاضر می‌کردند، می‌گفت: «پدرم گرسنه کشته شد! پدرم تشنه کشته شد»! پس گریه می‌کرد و طعام تناول نمی‌فرمود تا آنکه مکرر طعام برایش می‌آوردند و با اشکش ممزوج می‌شد، پس کمی از آن تناول می‌فرمود، «وَ لَمْ یَزَلْ کذَلِکَ حَتَّی لَقِی اللهَ؛ و به همین حالت بود تا وفات نمود».

منبع

کتاب تذکرة الشهداء، ج۲، ص۴۳۶. در کتاب مقتل الحسین علیه السلام ابومخنف (نشر الالفین)، ص۲۲۶ و الخصائص الزینبیة، ص۱۹۶ هم ذکر شده اهل مدینه پانزده روز عزاداری کردند.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.