متن کتاب

و مرویست که سیّد سجاد چهل سال در این مصیبت گریست و این‌قدر گریه کرد که ترسیدند که چشم مبارکش نابینا شود، و هروقت ظرف آبی به دستش می‌دادند، این‌قدر می‌گریست که پر از خون می‌شد – یعنی چشمش مجروح شده بود – و می‌فرمود: «لَا هَنَّانِی الأکْلُ وَ الشُّرْبُ، یَا أَبِی لَیتَنِی لَمْ أَرَ مَصْرَعَکَ؛ گوارا مباد بر من اکل و شرب، کاش که ندیده بودم بدنت را کشته به روی خاک افتاده بود»!

منبع

کتاب تذکرة الشهداء، ج۲، ص۴۴۰.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.