متن کتاب

در زهرة الریاض آورده که پنج نوبت در مدینۀ حضرت رسالت [صلی الله علیه و آله] جزع و فزعی افتاده که مردم گمان بردند که قیامت قایم شده:

اول: آن روز که حضرت رسول صلی الله علیه [و آله] و سلّم در حرب احد بود و شیطان ندا داد که: «الآن مُحَمَّدٌ قَدْ قُتِلَ؛ [الان محمد کشته شد]»! خروش و فغان از زن و مرد برآمد، چنانچه محرمان حجرات طاهرات و بنات هاشم و بتول عذرا بی‌اختیار به‌جانب احد روان شدند، چنانچه شمّه‌ای از این حکایت سابقاً ذکر یافته.

دوم: روزی که حضرت رسالت – صلواة الله و سلامه علیه – از این حجرۀ فانی متوجه ریاض رضای سبحانی شد، هیچ‌کس نبود از اهل مدینه الّا که در غم و ماتم و غصّه و الم بودند.

سیّم: وقتی که خبر شهادت مرتضی علی از کوفه به اسماع اهل مدینه رسید، فغان برکشیدند و گوییا که ماتم پیغمبر صلی الله علیه [و آله] و سلّم تازه شد.

چهارم: زمانی که حسین عزیمت مکه کرده بود و داعیۀ کوفه داشت و خواهران و دختران را می‌برد و اهل مدینه را وداع می‌کردند.

پنجم: در این محل که اهل‌بیت از شام دررسیدند و اهل مدینه استقبال نموده، تعزیت در گرفتند.

منبع

روضة الشهدا، ص۶۷۱.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.