و اما کیفیت ملاقات محمد حنفیه در بعضی از کتب مقتل چنین مسطور است که: آن عالی‌جناب چون مطلع گردید به مراجعت اهل‌بیتِ دل کباب و نزول ایشان به قرب مدینۀ ختمی‌مآب فی‌الفور سوار شد و به‌سرعت تمام از مدینه بیرون رفت. چون نظرش بر علم‌های سیاه و خیمه‌های بی‌صاحب برادر مظلومش افتاد از اسب…

ادامه مطلب

[هنگام بازگشت اسرا به مدینه] چون بشیر داخل به شهر مدینه شد، صدا را به ناله بلند کرد و می‌گفت: «ای مردمِ مدینه، مگر خبر ندارید بیمار کربلا با اهل‌بیت بی‌کس، با زینب بی‌برادر، با سکینۀ جگرسوخته، با عروسِ قاسمِ محنت‌کشیده، به حوالی شهر شما رسیده‌اند»!

ادامه مطلب

اما اهل‌بیت که به مدینه درآمدند، از گرد راه به روضۀ مصطفوی رسول‌الله [صلی الله علیه و آله] رفته، به آواز سوزناک از جگر چاک‌چاک نعره برکشیدند که: «وا جدّا، وا محمّدا، وا سیّدا، وا سنداه! یتیمان خاندان توییم، غریبان دودمان توییم، سوزان و گریان از غم فرزندان توییم و محنت‌کشیدگان بادیۀ هجران توییم، مظلومان…

ادامه مطلب

در زهرة الریاض آورده که پنج نوبت در مدینۀ حضرت رسالت [صلی الله علیه و آله] جزع و فزعی افتاده که مردم گمان بردند که قیامت قایم شده:

ادامه مطلب

[هنگامی که اسرا به شهر مدینه برگشتند] مرویست که زینب [بالای سر قبر حضرت زهرا علیهاالسلام آمد و] این‌قدر گریست که افتاد و بی‌هوش شد، و چون به هوش آمد گفت: «ای مادر، این‌قدر تازیانه بر پشتم زده‌اند که مجروح شده است».

ادامه مطلب