متن کتاب

نقل عن لوط بن يحيى، عن عبد اللّه بن قيس قال: كنت ممّن غزا مع أمير المؤمنين عليه السّلام في صفّين و قد أخذ أبو أيّوب الأعور السّلميّ الماء، و حرزه عن النّاس، فشكى المسلمون العطش، فأرسل فوارس على كشفه، فانصرفوا خائبين، فضاق صدره، فقال له ولده الحسين عليه السّلام: «أمضي إليه يا أبتاه‌»؟ فقال: «امض يا ولدي».

فمضى مع فوارس، فهزم أبا أيّوب عن الماء، و بنى خيمته، و حطّ فوارسه، و أتى إلى أبيه و أخبره. فبكى عليّ عليه السّلام، فقيل له: «ما يبكيك يا أمير المؤمنين‌ و هذا أوّل فتح بوجه الحسين عليه السّلام»؟ فقال: «صحيح يا قوم، و لكن سيقتل عطشاناً بطفّ كربلاء، حتّى تنفر فرسه و تحمحم و تقول: الظّليمة الظّليمة لأمّة قتلت ابن بنت نبيّها»!

ترجمه

از لوط بن یحیی، از عبدالله بن قیس نقل شده است: من از کسانی بودم که همراه امیرالمؤمنین علیه‌السلام در صفین جنگیدند. در آن هنگام، ابوایوب اعور سُلَمی آب را به تصرف خود درآورده و آن را از دسترس یاران ما بازداشته بود. مسلمانان از تشنگی شکایت کردند. امیرالمؤمنین علیه‌السلام سوارانی را برای گشودن راه آب فرستاد، اما ناکام بازگشتند. در نتیجه، سینه‌اش تنگ (و اندوهگین) شد. امام حسین علیه‌السلام به پدرش گفت: «ای پدر، آیا من به‌سوی او بروم»؟ فرمود: «برو، فرزندم».

پس امام حسین علیه‌السلام همراه گروهی از سواران حرکت کرد و ابوایوب را از آب راند و خیمۀ خود را برپا کرد و سوارانش را فرود آورد، سپس نزد پدرش آمد و او را از ماجرا آگاه کرد و امام علی علیه‌السلام گریست. به او گفته شد: «ای امیرالمؤمنین، چرا گریه می‌کنی، درحالی‌که این نخستین پیروزی به دست حسین علیه‌السلام است»؟ فرمود: «درست است ای قوم، اما او در سرزمین کربلا، درحالی‌که تشنه است، شهید خواهد شد؛ تا آنجا که اسبش رم کند و شیهه بکشد و بگوید: دادخواهی، دادخواهی از امتی که پسر دختر پیامبرش را کشت»!

منبع

المنتخب طریحی (چاپ اعلمی بیروت)، ص۳۰۰.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.