[هنگامی که امام علیه‌السلام بین نابودشدن دشمنانشان و شهادتشان مخیّر شدند و امام علیه‌السلام شهادت را انتخاب کردند] و به روایتی آن است که در آن حال هاتف غیبی او را ندا داد که: «یَا أَیَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ * ارْجِعِی إِلَیٰ رَبِّکِ رَاضِیَةً مَرْضِیَّةً * فَادْخُلِی فِی عِبَادِی * وَ ادْخُلِی جَنَّتِی؛ ای حسین، داخل…

ادامه مطلب

و در بعضی اخبار است که در آن حال که آن حضرت خود را بر آن لشکر زده بود و می‌کشت و می‌انداخت، از بغل خود شَدّۀ [=رشتۀ] مرواریدی بیرون آورد و به یکی از لشکریان عمر سعد بداد و فرمود: «بگیر این را و برای دخترت ارمغان ببر؛ چه آن‌وقت از خانه‌ات بیرون می‌آمدی…

ادامه مطلب

حمید بن مسلم گوید که: «قسم به خدا که دیدم آن مظلوم را که محاسن شریفش به خون خضاب شده بود، و از بسیاری تیر که به او زده بودند شخص آن بزرگوار دیده نمی‌شد، و مع‌ذلک چون بر آن لشکر حمله می‌کرد مانند گوسفندانی که گرگ بر آن‌ها حمله کند از پیش روی او…

ادامه مطلب

[زمانی که امام علیه‌السلام تنها بودند و می‌خواستند به میدان بروند] و به روایتی یک‌یک [اجساد شهدا] را ندا کرد و فرمود: «آیا بر نمی‌خیزید مولای خود را یاری نمایید! چه شده است که من شما را می‌خوانم و مرا جواب نمی‌دهید»! پس به روایتی آن بدن‌ها به حرکت آمدند و خواستند برخیزند، امام اذن…

ادامه مطلب

پس باقی‌ماندۀ اصحاب آن جناب یک‌یک و دودو و زیادتر و به روایتی به یک‌دفعه بر مخالفان حمله نمودند، و به تفصیلی که گذشت کشش‌ها و کوشش‌ها کردند و حق جهاد را به‌جای آوردند، تا عاقبت‌الامر شهید شدند و به بال همت بلند که خاص مردان روزگار است، از حضیض قفس عالمِ خاک، به‌سوی اوج…

ادامه مطلب

و [عمر سعد] چون بترسید که مبادا جمعی از لشکر از حرب فرزند فاطمه اندیشه نمایند و از جدش شرمی کنند، تدبیری کرد و آن احکام جبت و طاغوت که در باب وجوب قتل آن زبدۀ ناسوت، از اشقیای مفتیان و دنیاخواهانِ قاضیان کوفه، مانند شریح قاضی و اشباهش صادر نموده‌اند، با این مضمون که:…

ادامه مطلب

و در بعضی کتب است که چون امام صیحۀ عباس را شنید، بر لشکر حمله کرد و آن‌ها فرار می‌کردند و او می‌فرمود: «إلی أَینَ تَفِرُّونَ وَ قَدْ قَتَلْتُمْ أَخِی وَ کَسَرْتُمْ ظَهْرِی؛ [به کجا فرار می‌کنید با اینکه برادرم را کشتید و پشتم را شکستید]»!

ادامه مطلب