متن کتاب [در روزهای آخر عمر امام حسن علیه‌السلام] زینب خاتون می‌گوید که: برادرم یکان‌یکان را در کنار می‌گرفت و می‌بوسید و وداع می‌کرد، تا نوبت به قاسم رسید. دیدم برادرم قاسم را در آغوش کشید و روبه‌رویش نهاد و آه کشید و او را از همه‌کس بیشتر می‌بوسید و گریه می‌کرد. من گفتم: «ای…

ادامه مطلب

… [امام سجاد علیه‌السلام فرمودند]: به هرجا می‌شود ذکر حسین راست، جناب مادرش زهرا در آنجاست… .

ادامه مطلب

سکینه می‌گوید که: [در شب عاشورا] گریه بر من غلبه کرد، از خوف آنکه مبادا پدرم با خبر شود، متوجۀ خیمۀ عمه‌ام زینب خواتون شدم. چون از کثرت اشک جایی را نمی‌دیدم، پایم در دامن پیچیده شد، افتادم. از صدای گریۀ من، عمه‌ام از خیمه بیرون آمد، مرا به آن حالت دید، سراسیمه احوال از…

ادامه مطلب

روایت شده: امام حسین علیه‌السلام در پایان خطبه‌اش فرمود: «ای یارانم، ای پسرعموهایم، ای اهل‌بیت من، آگاه باشید! هرکس با خود زنی همراه دارد، او را به‌سوی خانواده‌اش بفرستد؛ زیرا زنان من به اسارت می‌روند و من بر زنان شما از اسارت می‌ترسم».

ادامه مطلب

حبیب سه پسر داشت: محمد، عبدالله و قاسم که بزرگ‌ترین آنان بود. هنگامی که همسرش از آمدن اسیران و ورود آنان به کوفه آگاه شد، پسرش قاسم را فراخواند و گفت: «فرزندم، نزد اسیران برو و به آنان بگو: «مادرم می‌گوید: پدرم حبیب چهرۀ ما را سفید کرد یا نه»»؟

ادامه مطلب

راوی گفت: علی‌اکبر بر سر راه حبیب قرار گرفت و گفت: «ای عمو، ای حبیب، اهل کوفه برای جنگ با پدرم حسین گرد آمده‌اند و شمشیرهایشان را علیه او کشیده‌اند و ما خانواده‌ای اندک هستیم که نه توان دفاع از او داریم و نه توان حفظ سلامتش. پس اگر پدرم سالم بماند و ما کشته…

ادامه مطلب

روایت شده است: فضیل برای امام حسین علیه‌السلام مجلس عزا برپا کرد و امام صادق علیه‌السلام را از آن آگاه نکرد. روز بعد نزد امام آمد، امام فرمود: «ای فضیل، دیشب کجا بودی»؟ گفت: «سرورم، کاری مرا بازداشت». فرمود: «ای فضیل، بر من پنهان مکن. مگر برای مصیبت جدم حسین مجلس عزا برپا نکردی و…

ادامه مطلب

صاحب کتاب «ذخائر الافهام» از عبدالله بن داود و او از افراد مورداعتماد و آنان از ابن عباس نقل کرده‌اند که گفت: روزی با رسول خدا صلّی الله علیه و آله در مسجدالنبی نماز صبح را خواندیم. وقتی از تعقیب نماز فارغ شدیم، حضرت روی گرامی‌اش را که مانند ماه شب چهارده بود به‌سوی ما…

ادامه مطلب

… گذر از پل صراط، دارای هول و هراس بزرگی است و ناگزیر باید از آن عبور کرد؛ چراکه «[این گذرکردن] بر پروردگارت حتمی و قطعی است» [مریم: ۷۱].

ادامه مطلب

حذام اسدی می‌گوید: زنان اهل‌بیت را دیدم که گریبان‌های چاک‌زده و چهره‌های زخمی داشتند، بر گونه‌ها می‌زدند و در حالی وارد کوفه می‌شدند که به‌خاطر زین‌های شتر از ران‌هایشان خون می‌ریخت.

ادامه مطلب