و به روایتی چون قدم آن امام امم به زمین کربلا رسید، خاک را رنگْ زرد شد و از آن غباری برخاست که گیسوی عنبرین بویش، پُر گَرد شد. پس گفت: «اللّهُمَّ إِنِّی أَعُوذُ بِکَ مِنَ الْکَرْبِ وَ الْبَلا؛ [خدایا، من از اندوه و بلا به تو پناه می‌برم]».

ادامه مطلب

مرویست که: آنگاه که روح حسین را به آسمان‌ها بردند، به هیچ آسمانی نگذشت مگر آنکه هفتاد هزار ملک فزع کردند و از جای برخاستند درحالی‌که مفاصل آن‌ها می‌لرزید، و به همین حال ماندند تا روز قیامت.

ادامه مطلب

[حضرت ابراهیم علیه‌السلام هنگامی] که ملکوت سماوات و ارضین را به او نمودند، پس چون نظرش بر شبح حسین افتاد، گریست.

ادامه مطلب

حضرت ابراهیم از تنهایی در میان نمرودیان به خدا شکایت کرد، پس نشانی از واقعۀ صحرای کربلا به او نمودند، گریست و بیمار شد. و چون نمرودیان او را به عیدگاه دعوت کردند، فرمود: «إِنِّي سَقِيمٌ؛ [من بیمارم]». [الصافات: ۸۹] چه، عید برای فرح است و مرا مطلبی نموده‌اند که باعث حزن و اندوه است،…

ادامه مطلب

خداوند به ملائکه فرمود: «می‌خواهم در زمین خلیفه قرار بدهم». پس ملائکه چون دانستند که در این خلقت حسین کشته خواهد شد، از روی تحزّن و تحسّر عرض کردند: «أَ تَجْعَلُ فِیهَا مَنْ یُفْسِدُ فِیهَا وَ یَسْفِکُ الدِّمَاءَ؛ [آیا کسی را در آن قرار می‌دهی که فساد و خون‌ریزی کند]»؟

ادامه مطلب

و نیز روایت شده که روز عاشورا بعد از شهادتش [امام حسین علیه‌السلام] در هنگام مغرب، آن حضرت برخاست و نشست و یک‌یک کشتگان را به اسم صدا زدہ، برخاستند، نشستند. پس مائدۀ بهشتی و شراب طهور بهشتی حاضر شد، آن‌ها بخوردند و بیاشامیدند، پس به حال اوّل مراجعت کردند. حضرت صادق فرمود که: «اهل…

ادامه مطلب

حدیث: «إِنَّ لِلْحُسَینِ مَحَبَّةً مَکنُونَةً فِی قُلُوبِ أولیائِهِ؛ حسین را در دل‌های دوستانش محبّتی است پوشیده».

ادامه مطلب

[امام حسین علیه‌السلام در هنگام مبارزۀ روز عاشورا] تیری… بر پیشانی نورانی آن قربانی درگاه ربّانی آمد… پس دامان جامۀ مبارک برداشت که خون از جبین مُبین خود پاک نماید که به‌ناگاه… لعینی به‌سوی سینۀ بی‌کینه‌اش اشاره کرده… . روایتست که تیرِ جفای آن مرد، سه شُعبه داشت که هر شعبه بود زهرآلود؛ شکافت سینۀ…

ادامه مطلب