متن کتاب

[امام حسین علیه‌السلام در هنگام مبارزۀ روز عاشورا] تیری… بر پیشانی نورانی آن قربانی درگاه ربّانی آمد… پس دامان جامۀ مبارک برداشت که خون از جبین مُبین خود پاک نماید که به‌ناگاه… لعینی به‌سوی سینۀ بی‌کینه‌اش اشاره کرده… . روایتست که تیرِ جفای آن مرد، سه شُعبه داشت که هر شعبه بود زهرآلود؛ شکافت سینۀ آن شمع بزم روحانی… . پس آن حجت خدا و پارۀ سیدانبیاء [صلی الله علیه و آله] در زمین کربلا غریب و بی‌کس و تنها در میان خاک و خون می‌غلطید. آه‌آه، گاهی می‌نشست و گاهی از نشستن عاجز می‌شد بر روی زمین می‌خوابید. آه، هرگاه باد تندی می‌وزید، اندام مبارکش را از بسیاری ضعف به‌طرف راست و چپ حرکت می‌داد.

منبع

کتاب ریاض الاحزان کاشانی، نسخۀ مسجد اعظم، سمت چپ برگ۲۱۰.

قسمت اول روضه در مقتل خوارزمی (نشر دار انوار الهدی)، ج۲، ص۳۹۷ آمده: «ثم رماه رجل یقال له أبو الحتوف الجعفی بسهم فوقع السهم فی جبهته فنزع الحسین السهم و رمی به فسال الدم علی وجهه و لحیته … ثم حمل علیهم … فوقف یستریح و قد ضعف عن القتال فبینا هو واقف إذ أتاه حجر فوقع علی جبهته فسالت الدماء من جبهته فأخذ الثوب لیمسح عن جبهته فأتاه سهمٌ محدَّدٌ مسمومٌ له ثلاث شعب فوقع فی قلبه؛ شخصی به نام ابو الحتوف جعفی تیری انداخت که بر پیشانی امام نشست. آن حضرت تیر را بیرون آورد و دور انداخت و خون بر صورت و محاسنش جاری شد… سپس امام بر آنان حمله کرد… ایستاد تا دمی بیاساید. در این حال سنگی آمد و بر پیشانی‌اش خورد و خون جاری شد. لباسش را گرفت تا پیشانی‌اش را از خون پاک کند که تیر تیز سه شعبه و مسمومی آمد و بر قلب او نشست». (ترجمه از کتاب شرح غم حسین علیه‌السلام)

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.