صاحب کتاب مفتاح النجاة که از علماء عامه و از حاذقین در فن احادیث است گفته که: بیرون کرده است حاکم از انس که: مردی از اهل نجران گودالی کند، پس دید که در آن لوحی از طلا پیدا شد و در او نوشته بود: «أَ تَرْجُو أُمَّةٌ قَتَلَتْ حُسَیْناً شَفاعَةَ جَدِّهِ یومَ الحِساب! کَتَبَ…

ادامه مطلب

[در هنگام مقاتله، امام حسین علیه‌السلام] بر پای خاست و از تشنگی بی‌طاقت شده بود، و بر لب رود فرات رفت و جایی همی‌جست که مگر آب تواند خوردن. شمر گفت: «ویلکم، دست باز مدارید که آب خورد، که او از تشنگی مرده است، چون آب خورد زنده شود».

ادامه مطلب

واقعۀ حضرت موسی علیه‌السلام را شنیده‌ای که بعد از اینکه مادر او را زایید، از ترس گماشتگان فرعون که گردش می‌کردند و هر طفل ذکوری که متولد می‌شد می‌کشتند، او را برد و در تنور پنهان نمود. خواهر آن زن از واقعه خبر نداشت، آمد و در تنور آتش افروخت و شراره آتش بلند شد.…

ادامه مطلب

بعضی از ارباب مصیبت ذکر کردند که: سبب رفتن ابی‌الفضل از جهت آب‌آوردن از برای اطفال این بود که خیمه‌ای بود که مشک‌ها را در آن می‌ریختند، جناب ابی‌الفضل وارد خیمه شد دید که اطفال از تشنگی این مشک‌ها را برداشته و شکم‌های خود را برهنه کرده و بر روی خاک‌های نمناک می‌مالیدند. همین‌که این…

ادامه مطلب

از فاطمه دختر جناب ابی‌عبدالله، صاحب بیت‌الاحزان روایت نموده که: «چون لشگر در خیمۀ ما ریختند، من کوچک بودم و در پای من خلخالی بود از طلا، ملعونی آمد و آن خلخال‌ها را از پای من بیرون می‌کرد و می‌گریست، گفتم: «از برای چه گریه می‌کنی ای دشمن خدا»؟

ادامه مطلب

زینب خاتون در قتلگاه بالای سر کشتۀ برادر نوحه می‌کرد که: «ای برادر جان، اگر فراموش کنم همۀ غم‌ها را، ولی این غم از دل من بیرون نمی‌رود که تو را در میان دو نهر با لب تشنه شهید کردند»!

ادامه مطلب

وقت ارتحال گلگون‌کفن صحرای کربلا، با لب تشنه و شکم گرسنه و جگر مجروح از داغ برادران و جوانان و پسری مانند علی‌اکبر، بر روی خاک افتاده، هر زمان صدای العطش اطفال از خیمه‌گاه به گوش آن امام مظلوم می‌رسید.

ادامه مطلب

کوفیان بی‌وفا و شامیان، نعش فرزند رسول خدا صلی الله علیه و آله را با اینکه برهنه بود و زخم بی‌شمار داشت، به روی زمین گرم کربلا برابر آفتاب انداختند و در مقام دفن او برنیامدند. بلکه بعد از شهادت، بَجْدَل بن سُلَیم به‌جهت انگشتر انگشت مبارکش را قطع نمود، و ساربان به‌جهت بند شلواری…

ادامه مطلب

پیراهن خون‌آلود ابی‌عبدالله را که از کثرت زخم سوراخ شده بود و به بدن مبارک او با خون خشکیده بود، آن پیراهن را از بدن اطهرش با شدت و صدمۀ بسیار بیرون آوردند، بدن مجروح را برهنه بر روی خاک بگذاشتند و آفتاب که طلوع می‌کرد، بر آن جسم پاره‌پاره طلوع می‌کرد و چون غروب…

ادامه مطلب

جناب ابی‌عبدالله از شدت تشنگی زبان معجزْبیان به دور دهان می‌گردانید.

ادامه مطلب