صاحب کتاب الدّرّ الثمین در تفسیر سخن خدای متعال «پس آدم از پروردگارش کلماتی دریافت کرد» [بقره: ۳۷] روایت کرده است: آدم ساق عرش و نام‌های پیامبر و امامان علیهم‌السلام را دید. پس جبرئیل به او تلقین کرد که بگو: «ای ستایش‌شده، به حق محمد؛ ای بلندمرتبه، به حق علی؛ ای آفریننده، به حق فاطمه؛…

ادامه مطلب

… (هنگامی که امام حسین علیه‌السلام در قتلگاه بود) پس ابن سعد ندا داد: «چه کسی سر او را برای من می‌آورد و آنچه دلش بخواهد برایش باشد»؟ شمر گفت: «من، ای امیر»! گفت: «شتاب کن، و جایزۀ بزرگ از آنِ توست». پس شمر به‌سوی امام حسین علیه‌السلام آمد، درحالی‌که حضرت بیهوش شده بود. به…

ادامه مطلب

بنا به روایت شهید ثالث: [امام حسین علیه‌السلام] سه روز بود که آب ننوشیده بود، و از ابتدای دنیا تا انتهای دنیا روزی مانند روز عاشورا گرم نبود؛ این‌قدر گرم بود روز عاشورا که پاها در چکمه از تابش آفتاب می‌سوخت و مغز سر در کله به جوش می‌آمد.

ادامه مطلب

هنگامی که امیرالمؤمنین علیه‌السلام به‌سوی صفّین حرکت کرد، عبدالله بن نُجَیّ از پدرش نقل می‌کند که امیرالمؤمنین علیه‌السلام در پیِ یافتن مکانی بود که آن را می‌خواست، تا اینکه در آن مکان ایستاد و فرمود: «إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ. رسول خدا صلی‌الله‌علیه راست فرمود؛ مردی که یزید او را (برای جنگ) می‌فرستد، او (امام…

ادامه مطلب

… در روزی بسیار گرم امام حسین علیه‌السلام را از آب بازداشتند و کوزه‌های بلورینِ پر از آب خنک را پیش چشمشان می‌آوردند و به ایشان نشان می‌دادند و امام می‌فرمودند: «شما را به جدّم سوگند می‌دهم که جرعه‌ای آب به من بنوشانید تا جگرم را با آن خنک کنم»، اما هیچ پاسخی به او…

ادامه مطلب

[روز عاشورا] بعد از ادای فریضه [نماز ظهر] عطش شدیدی بر آن جناب و به اصحاب و به اهل‌بیت رسالت هجوم‌آور گردید و به اطفال کوچک و دختران خورده‌سال تشنگی به حدّی غالب گردیده بود که به ایما و اشاره به یکدیگر سخن می‌گفتند.

ادامه مطلب

تشنگی آن جناب [امام حسین علیه‌السلام] به حدّی رسیده بود، «حتّی یَلُوکَ لِسانَه»؛ یعنی زبان خود را می‌خوائید. و به روایت دیگر، «حَتَّى يَحُولَ الْعَطَشُ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ السَّمَاءِ كَالدُّخَانِ»، تا اینکه عطش آن جناب پرکرده بود [از دود] میان زمین و آسمان را، در آن وقت آن حجت خداوندِ وَدُود، به شمر مطرود و…

ادامه مطلب

[در هنگام مقاتله، امام حسین علیه‌السلام] بر پای خاست و از تشنگی بی‌طاقت شده بود، و بر لب رود فرات رفت و جایی همی‌جست که مگر آب تواند خوردن. شمر گفت: «ویلکم، دست باز مدارید که آب خورد، که او از تشنگی مرده است، چون آب خورد زنده شود».

ادامه مطلب

جناب ابی‌عبدالله از شدت تشنگی زبان معجزْبیان به دور دهان می‌گردانید.

ادامه مطلب