اسحاق گوید که حضرت حسین مثل باز شکاری که به صید خود حمله کند، به میدان رو نهاده لشکر عدوان را به یمین و یسار متفرق ساخت و هشتاد نفر از شجاعانِ معروف آن‌ها به جهنم فرستاد، و نزد حضرت عباس برگشت در حالتی که فریاد می‌زد: «وااخاه، واعباساه، الآن انکسر ظهری و قلّت حیلتی؛…

ادامه مطلب

و در روایت دیگر اسحاق گفته که: حکیم بن طفیل از پشت درخت خرما کمین کرده، عمود آهنین بر فرق همایون آن سرور زد که مغز سر بر کتف‌های آن سرور جاری گشته، از روی زین به زمین افتاده می‌گفت: «وااخاه، واحسیناه، واابتاه، واعلیاه»!

ادامه مطلب

و در بعضی کتب است که چون امام صیحۀ عباس را شنید، بر لشکر حمله کرد و آن‌ها فرار می‌کردند و او می‌فرمود: «إلی أَینَ تَفِرُّونَ وَ قَدْ قَتَلْتُمْ أَخِی وَ کَسَرْتُمْ ظَهْرِی؛ [به کجا فرار می‌کنید با اینکه برادرم را کشتید و پشتم را شکستید]»!

ادامه مطلب

[هنگام شهادت حضرت عباس علیه‌السلام] چون آن مظلوم [امام حسین علیه‌السلام] صدای برادر محروم خود را شنید، به روایتی پیاده روی به میدان گذاشت، و به روایتی بر ذوالجناح سوار شده به‌جانب فرات روان شد، و چون لشکر دیدند که امام می‌آید، دور عباس را احاطه کردند و از شمشیر و نیزه بدنش را پاره‌پاره…

ادامه مطلب

[وقتی اطفال فهمیدند] عباس کشته شده است و دیگر کسی آبی به آن‌ها نخواهد رسانید، پس به یک دفعه صداها به گریه بلند کردند و از خیمه بیرون دویدند و خود را بر روی خاک انداختند و نالۀ العطش‌العطش از دل برکشیدند و گفتند که: «حالیا ما از تشنگی هلاک می‌شویم»!

ادامه مطلب

فَبَینَمَا العَبَاسُ فِی الْحَرْبِ مَعَ الْقَوْمِ، کَمَنَ لَهُ رَجُلٌ یقَالُ لَهُ: «زَوَارَةُ بْنُ مُحَارِبٍ»، فَلَمَّا مَرَّ عَلَیهِ الْعَبَّاسُ طَلَعَ عَلَیهِ فَضَرَبَ یدَهُ الیُمْنَی فَبَرَاهَاه کَبَرْیِ الْقَلَمِ و ذَلِکَ بَعْدَ أَنْ قَتَلَ مِنْهُم أَرْبَعَمِأة و خَمسِین؛ پس در آن حال که آن جناب مشغول حرب بود و چهارصد و پنجاه نفر را کشته بود که ناگاه…

ادامه مطلب

[در هنگام وداع حضرت عباس علیه‌السلام و امام علیه‌السلام] و در بعضی روایات است که: «قَبَّلَ مَا بَینَ عَینَیهِ وَ وَدَّعَهُ؛ یعنی در این حال امام پیشانی عباس را بوسه داد و با او وداع کرد»، چه می‌دانست دیگر بر نمی‌گردد!

ادامه مطلب

[زمانی که حضرت عباس علیه‌السلام از امام علیه‌السلام اذان میدان خواستند و امام علیه‌السلام ابا کردند] و به روایتی عرض کرد که: «من از پدر این وصیّت دارم که در چنین روزی جان در قدمت افشانم و دست از یاری‌ات بر ندارم.

ادامه مطلب

و در حیا و ادبش [حضرت عباس علیه‌السلام] همین دلیل کافی است که هرگز برادر را «برادر» خطاب نکرد، بلکه او را «مولی» و «سیّد» می‌خواند. بلی، چون در خاک افتاد، «یا أَخا، أَدْرِکْ أَخَاکَ؛ [ای برادر، بردارت را دریاب]» عرض کرد؛ یعنی اکنون رعایت حق برادری نمودم و به برادربودن، مَر تو را خاطرجمع…

ادامه مطلب

گفته شده که در ایام طفولیتش [حضرت عباس علیه‌السلام] وقتی پدرش علی او را بر دامن نشانید، به او فرمود: «بگو یکی». گفت: «یکی». فرمود: «بگو دو». عرض کرد: «به زبانی که یکی گفتم، چگونه دو بگویم»!

ادامه مطلب